పూర్వం ఒక పల్లెటూరులో ఇద్దరు అన్నదమ్ములు ఉండేవారు. వారి తల్లిదండ్రులు ఉన్నప్పుడు వారికి కూరగాయలు పండించుకోవడానికి ఒక చిన్న జాగా, నివసించడానికి ఒక గుడిసె, మరియు కొంచెం పొలం ఉండేవి. ఆ అన్నదమ్ములు చెప్పులు కుట్టుకుంటూ జీవనం సాగించేవారు. అయితే, వారి ఊరిలోకి ఒక కొత్త చెప్పుల దుకాణం రావడంతో, జనం అంతా అక్కడికే వెళ్లడం మొదలుపెట్టారు. దీనివల్ల అన్నదమ్ముల పని తగ్గిపోయి, వారు చాలా పేదరికంలోకి జారుకున్నారు.
ఒక చలికాలంలో, బయట విపరీతమైన చలిగా ఉంది. ఊరిలోని వారందరూ మంటలు వేసుకుని వెచ్చగా ఉంటున్నారు, కానీ ఈ అన్నదమ్ముల దగ్గర మంట వేసుకోవడానికి కనీసం పుల్లలు కూడా లేవు. అప్పుడు తమ్ముడు, “అన్నయ్యా, మన ఇంటి పక్కన ఉన్న మైదానంలో చెట్లు కొట్టేయగా మిగిలిన ఒక పెద్ద వేరు (మొద్దు) ఉంది, దాన్ని తెచ్చి మంట వేసుకుందాం” అని చెప్పాడు.
ఇద్దరూ కలిసి ఆ ఎండిపోయిన మొద్దును తవ్వి, అతి కష్టం మీద ఈడ్చుకొచ్చి నిప్పు అంటించారు. ఆ మొద్దుకు ఒక వైపు చిన్న తొర్ర ఉంది. మంట వేడి పెరగగానే, ఆ తొర్రలో నిద్రిస్తున్న ఒక కోయిల “కుహూ కుహూ” అంటూ బయటకు వచ్చింది. ఆ వేడికి ఎండాకాలం వచ్చేసిందని భ్రమపడి బయటకు వచ్చిన కోయిల, బయట ఇంకా చలిగా ఉందని తెలుసుకుని ఆశ్చర్యపోయింది. “బాబు, నేను ఎండాకాలం వచ్చే వరకు తలదాచుకోవాలి, నన్ను మీ దగ్గర ఉండనిస్తారా?” అని కోయిల వేడుకోగా, ఆ అన్నదమ్ములు దయతో తమ గుడిసె చూర్లో దానికి ఆశ్రయం ఇచ్చారు. ఆ కోయిల కార్తీక మాసం నుండి చైత్ర మాసం వరకు అక్కడే వెచ్చగా నిద్రపోయింది.
చైత్ర మాసం రాగానే, ఆ కోయిల మేల్కొంది. ఆ అన్నదమ్ములు తమకు ఆశ్రయం ఇచ్చినందుకు కృతజ్ఞతగా అది ఏదైనా సహాయం చేయాలనుకుంది. “నేను దేశమంతా తిరుగుతాను, మీకు ఏం కావాలో కోరుకోండి” అని కోయిల వారిని అడిగింది. అప్పుడు పెద్దన్నయ్య, “నీవు దేశమంతా తిరుగుతావు కదా, మాకు ముత్యాలు, రత్నాలు లేదా వజ్రాలు వంటివి ఏవైనా తెచ్చి ఇవ్వు, మా బతుకులు బాగుపడతాయి” అని అడిగాడు.
దానికి కోయిల ఇలా సమాధానమిచ్చింది: “నేను వజ్రాలు, ముత్యాలు ఉండే చోటుకు వెళ్ళను, కేవలం చెట్ల మీదకే వెళ్తాను. అయితే, నాకు రెండు విచిత్రమైన చెట్లు తెలుసు”. వాటి విశేషాలు ఇవి:
బంగారపు ఆకు: ఒక చెట్టు ఆకులు పండి, ఎండి కింద రాలినప్పుడు అవి స్వచ్ఛమైన బంగారంగా (Pure Gold) మారిపోతాయి.
ఆకుపచ్చటి ఆకు: ఇంకొక చెట్టు ఆకు ఎవరి దగ్గర ఉంటే వారికి ఎటువంటి చీకు చింత (బాధలు, ఆందోళనలు) ఉండదు, వారు ఎంతో మనశ్శాంతిగా ఉంటారు.
పెద్దన్నయ్య ధనవంతుడు అవ్వాలనే ఆశతో వెంటనే తనకు బంగారపు ఆకు కావాలని కోరుకున్నాడు. కానీ తమ్ముడు మాత్రం, “నాకు డబ్బు కంటే మనశ్శాంతే ముఖ్యం, నాకు ఆ పచ్చటి ఆకు తీసుకురా” అని అడిగాడు. కోయిల సరేనని చెప్పి ఎగిరిపోయింది. ఎండాకాలం అంతా వెతికి, వానాకాలం వచ్చేసరికి కోయిల తిరిగి వచ్చి, తన ముక్కున కరుచుకొని వచ్చిన ఒక బంగారపు ఆకును పెద్దన్నయ్యకు, ఒక పచ్చటి ఆకును తమ్ముడికి ఇచ్చింది. ఆ బంగారాన్ని చూడగానే పెద్దన్నయ్యలో మార్పు మొదలైంది; సంపద రాగానే తన తమ్ముడు దౌర్భాగ్యుడిలా కనిపించడం ప్రారంభమైంది.
కోయిల తెచ్చిచ్చిన బంగారపు ఆకుతో పెద్దన్నయ్యకు ఒక్కసారిగా సంపద చేరింది. అయితే ఆ సంపదతో పాటు అతనిలో దురాశ, ఈర్ష్య కూడా పెరిగాయి. “ఈ పిచ్చివాడు మనశ్శాంతినిచ్చే ఆకును కోరుకుని దౌర్భాగ్యుడిలా మిగిలిపోయాడు, వీడితో ఉంటే నాకు కూడా ఆ దౌర్భాగ్యం అంటుకుంటుంది” అని భావించి, తన తమ్ముడిని వదిలేసి విడిగా వెళ్ళిపోయాడు. పెద్దన్నయ్య ఒక ధనవంతుడితో వ్యాపార భాగస్వామిగా మారి, మరింత సంపదను కూడబెట్టసాగాడు.
మరోవైపు, తమ్ముడి పరిస్థితి మొదట్లో చాలా దీనంగా మారింది. అతను అడవిలో దొరికే దుంపలు, కాయలు తింటూ జీవించేవాడు. తన దగ్గర ఉన్న పచ్చటి ఆకులను ఒక పాత కంబళిలో పెట్టి అటు ఇటు కుట్టుకుని, ఆ కంబళిని ఎప్పుడూ భుజాన వేసుకుని తిరిగేవాడు. ఆ పచ్చటి ఆకు మహిమ వల్ల అతని మనసు ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండేది; అన్నయ్య వెళ్ళిపోయాడన్న బెంగ కూడా అతనికి లేదు.
విశేషమేమిటంటే, ఆ తమ్ముడి దగ్గరకు ఎవరు వచ్చినా వారి మనసు కూడా ప్రశాంతంగా మారిపోయేది. ఒకప్పుడు ఎప్పుడూ కోపంతో ఊగిపోయే ఆ ఊరి జాగీర్దార్, నది ఒడ్డున ఈ తమ్ముడితో కాసేపు మాట్లాడగానే పూర్తిగా మారిపోయాడు. కోపం వదిలేసి అందరినీ నవ్వుతూ పలకరించడం మొదలుపెట్టాడు. ఈ విషయం ఊరంతా ప్రాకింది. అధికారులు, మంత్రులు ఇలా ప్రతి ఒక్కరూ ఆ తమ్ముడి దగ్గరకు వచ్చి ప్రశాంతతను పొందేవారు. చివరకు అతని కీర్తిని విని, ఎప్పుడూ యుద్ధాలు, గొడవలతో సతమతమయ్యే సుల్తాన్ (రాజు) కూడా అతన్ని తన ఆస్థానానికి పిలిపించుకున్నాడు. తమ్ముడు తన పాత కంబళితో ఆస్థానంలో అడుగుపెట్టగానే, అక్కడ జరిగే గొడవలన్నీ సర్దుమణిగి అందరూ ఐకమత్యంగా ఉండేవారు. రాజు అతనికి అన్ని సౌకర్యాలు కల్పించి, గౌరవంగా చూసుకునేవాడు.
తమ్ముడి దగ్గర ఉన్న పాత కంబళిని ఒక కుర్రాడు పనికిరానిదిగా భావించి కిటికీలో నుంచి బయటకు విసిరేశాడు. అదే సమయంలో అన్నయ్య, తన భార్యతో కలిసి రాజుగారి దగ్గరకు వెళ్తూ అడవిలో దొంగల చేతిలో లూటీకి గురయ్యాడు. దొంగలు వారి దగ్గర ఉన్న బంగారం, వస్తువులే కాకుండా వేసుకున్న చెప్పులను కూడా లాగేసుకున్నారు. అయితే, దొంగతనానికి వచ్చిన ఆవిడ కొడుకు బయట దొరికిన తమ్ముడి పాత కంబళిని తీసుకురాగా, ఆమె “ఈ పాత కంబళి మనకెందుకు” అని దానిని అన్నయ్య మీద విసిరివేసి వెళ్ళిపోయింది.
ఆ ఆకుపచ్చని ఆకులు ఉన్న కంబళి మీద పడగానే అన్నయ్యలో వింతైన మార్పు వచ్చింది. అంతవరకు డబ్బు కోసం, పేరు కోసం ఆరాటపడిన అతని మనసు ఒక్కసారిగా ప్రశాంతంగా మారిపోయింది. “మనం ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చాం? మన ఊర్లోనే చిన్న కుటీరం వేసుకుని హాయిగా ఉందాం” అని తన భార్యతో అన్నాడు.
మరోవైపు, కంబళి పోవడంతో తమ్ముడికి మనశ్శాంతి తగ్గి, భయం మొదలైంది. రాజసభలో కూడా మళ్ళీ గొడవలు ప్రారంభమయ్యాయి, దీనితో రాజు అతన్ని సభ నుండి బయటకు పంపించేశాడు. తమ్ముడు తన పాత ఊరికి బయలుదేరి వస్తుండగా, అడవిలో తన అన్నయ్యను, వదినను కలిశాడు. అక్కడ తన కంబళిని చూసి, అన్నయ్యలో వచ్చిన మార్పును గమనించి సంతోషించాడు. అన్నదమ్ములిద్దరూ కలిసి తిరిగి తమ పాత ఊరికి వెళ్లిపోయారు. ఆ కంబళిలోని ఆకుపచ్చని ఆకుల ప్రభావంతో వారు ఎటువంటి చీకుచింత లేకుండా, ఉన్నదానితో తృప్తిగా ఎప్పటికీ హాయిగా జీవించారు.
నీతి: డబ్బు, బంగారం ఉన్నంత మాత్రాన సుఖం ఉండదు; చీకుచింత లేని మనశ్శాంతి కలిగి ఉండటమే నిజమైన వరం.
See Also: Endrakaya thelivi
ఇటువంటి మరిన్ని స్టోరీస్ కోసం తెలుగు రీడర్స్ స్టోరీస్ ను చూడండి.
