ఒకానొక గ్రామంలో సుంఠచారి అనే యువకుడు ఉండేవాడు. ఊరి జనం అతన్ని పనికిరాని వాడిగా భావించి ఎగతాళి చేసేవారు, కానీ అతని తల్లి మాత్రం అతన్ని ఎంతో ప్రేమించేది. సుంఠచారికి ఇతరుల పట్ల ఎంతో ప్రేమ మరియు దయ ఉండేవి, ఎల్లప్పుడూ ఎవరికైనా సహాయం చేయాలని అనుకునేవాడు.
ఆ రాజ్యపు రాకుమారి తీవ్రమైన అనారోగ్యంతో బాధపడుతుండేది. ఎంతోమంది వైద్యులు చికిత్స చేసినా ఫలితం లేకపోయింది. చివరికి ఒక అద్భుతమైన మూలిక తెస్తేనే ఆమె ప్రాణాలు దక్కుతాయని తెలిసింది. అయితే, ఆ మూలిక ఒక భయంకరమైన రాక్షసుడు మరియు నాగసర్పం ఆధీనంలో ఉంది. ఆ మూలికను ధైర్యసాహసాలతో తెచ్చిన వారికి తన రాజ్యంలో సగం భాగం ఇచ్చి, రాకుమారితో వివాహం జరిపిస్తానని రాజు ప్రకటించాడు.
సుంఠచారి ఆ మూలికను తీసుకురావాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. అడవిలో ప్రయాణిస్తుండగా, అతను పులి బారి నుండి ఒక బాటసారిని కాపాడాడు. ఆ బాటసారి సుంఠచారికి కృతజ్ఞతగా అతనితో పాటు ప్రయాణించి తోడుగా నిలిచాడు. మార్గమధ్యంలో వారు మాలిని అనే రాక్షసిని కలిశారు. సుంఠచారి ధైర్యంగా మాట్లాడటం చూసి ఆ రాక్షసి ఆశ్చర్యపోయి, అతనికి సహాయం చేయడానికి సిద్ధపడింది.
మాలిని సహాయంతో, రాక్షసుడు లేని సమయం చూసి సుంఠచారి గుహలోకి ప్రవేశించాడు. అక్కడ ఎంతో భయంకరంగా ఉన్న సర్పం నుండి తప్పించుకుని, ప్రాణాలకు తెగించి ఆ అద్భుత మూలికను సంపాదించాడు. ఆ మూలికను తీసుకువచ్చి రాకుమారికి ఇవ్వడంతో ఆమె ఆరోగ్యం కుదుటపడింది. రాజు ఎంతో సంతోషించి సుంఠచారికి సగం రాజ్యం ఇవ్వడానికి అంగీకరించాడు.
ఈ కథ ద్వారా మనకు తెలిసే నీతి ఏమిటంటే, ఎవరైనా మనల్ని తక్కువ చేసి మాట్లాడినా కుంగిపోకూడదు. ఆత్మవిశ్వాసం, దృఢ సంకల్పం మరియు మంచితనంతో ఎంతటి కష్టమైన పనినైనా సాధించవచ్చు. అలాగే ఆపదలో ఉన్నవారికి సహాయం చేస్తే, మనకు కూడా ఆపదలో సహాయం దొరుకుతుందని సుంఠచారి నిరూపించాడు.
మరిన్ని ఇటువంటి వాటి కోసం తెలుగు రీడర్స్ నీతి కథలు ను చూడండి.
