ఉషనుడు శుక్రాచార్యుడిగా ఎలా మారాడు? దైత్య గురువు బాల్యం మరియు విద్యాభ్యాసం
భార్గవ వంశోద్భవుడు – ఉషనుడి పవిత్ర జననం
బ్రహ్మదేవుడు సృష్టి నిర్మాణ బాధ్యతను స్వీకరించిన తర్వాత, ఆయన సంకల్పం ద్వారా జన్మించిన మానస పుత్రులలో భృగు మహర్షి ఒకరు. భృగు మహర్షి భార్గవ వంశానికి మూలపురుషుడు కాగా, ఆయన దైత్య వంశానికి చెందిన కావ్యమాత (ఈమెను కావ్య లేదా కావ్య కన్య అని కూడా పిలుస్తారు)ను వివాహం చేసుకున్నారు. వీరి పవిత్ర కలయిక ద్వారా సత్యయుగం ప్రారంభ దశలోనే ఒక అద్భుతమైన తేజస్సు కలిగిన బాలుడు జన్మించాడు. ఆ బాలుడికి తల్లిదండ్రులు ఉసన (ఉషనుడు) అని నామకరణం చేశారు.
ఉషనుడు శ్రావణ మాసంలోని పవిత్రమైన అష్టమి తిథి నాడు జన్మించారు. ఆ సమయానికి స్వయంగా ఈ విశ్వంలోని శక్తులన్నీ ఒక అద్భుతమైన సమతుల్యతతో కూడి ఉన్నాయి. భృగు మహర్షి వంశంలో జన్మించిన ఈ బాలుడే భవిష్యత్తులో దేవుళ్లను సైతం భయపెట్టిన మహా తపస్విగా, దైత్య గురువు శుక్రాచార్యుడిగా ప్రసిద్ధి చెందాడు.
బాల్యం – ప్రశ్నల వెనుక దాగి ఉన్న అసాధారణ మేధస్సు
సాధారణంగా బాల్యంలో పిల్లలు ఆటపాటలతో కాలం గడుపుతారు. కానీ ఉషనుడు అందరి పిల్లల్లా కాకుండా ఆడుకోవడం కన్నా ఆలోచించడాన్ని, వినడం కన్నా విషయాలను లోతుగా అర్థం చేసుకోవడానికి ప్రాధాన్యతనిచ్చేవాడు. ఆశ్రమంలో మహర్షులు మంత్రాలను ఉచ్చరిస్తున్నప్పుడు, కేవలం ఆ శబ్దాన్ని వినడమే కాకుండా, ఆ మంత్రాల వెనుక ఉన్న అసలైన అర్థం ఏమిటో తెలుసుకోవడానికి నిరంతరం రకరకాల ప్రశ్నలు వేసేవాడు.
ఆశ్రమంలో జరిగే ఎలాంటి యజ్ఞయాగాదులను చూసినా, అవి ఎలా పనిచేస్తాయో తెలుసుకోవడానికి విశ్వప్రయత్నాలు చేసేవాడు. ఆయన అడిగే అసాధారణమైన ప్రశ్నలకు సమాధానాలు చెప్పలేక భృగు ఆశ్రమానికి వచ్చే పెద్ద పెద్ద మహర్షులు సైతం ఆయన మేధస్సుకు ఆశ్చర్యపోయేవారు. కుమారుడి జ్ఞానదాహాన్ని గమనించిన భృగు మహర్షి, తన వద్ద ఉన్న సకల జ్ఞానాన్ని ఉషనుడికి ఉపదేశించాడు. తన తండ్రి నేర్పించే విద్య మొత్తం పూర్తయిన తర్వాత, ఉషనుడికి మరింత ఉన్నతమైన విద్యాబుద్ధులు లభించాలనే ఉద్దేశంతో ఆయనను అంగీరస మహర్షి ఆశ్రమానికి పంపించారు.
అంగీరస ఆశ్రమం – ప్రతిభకు పరీక్ష మరియు బృహస్పతితో పోటీ
ఆ యుగంలో అంగీరస మహర్షి ఆశ్రమం వేదాలు, వేదాంగాలు, యజ్ఞ రహస్యాలు, రాజనీతి మరియు ధర్మశాస్త్రాలకు ఒక గొప్ప విద్యా కేంద్రంగా విరాజిల్లేది. అక్కడ భూమికి, స్వర్గానికి సంబంధించిన సకల జ్ఞాన సాధన జరుగుతుండేది. గురువు ఆజ్ఞ మేరకు ఆశ్రమంలో చేరిన ఉషనుడు ప్రతిరోజూ సూర్యోదయానికి ముందే నిద్రలేవడం, నది నుండి నీళ్లు తీసుకురావడం, ఆశ్రమాన్ని శుభ్రం చేయడం మరియు గురువులకు భక్తితో సేవలు చేస్తూ ఏకాగ్రతతో విద్యను అభ్యసించసాగాడు.
అక్కడ విద్యార్థులందరిలోనూ ఇద్దరు అత్యంత తేజస్వంతులుగా ఉండేవారు. ఒకరు భృగు పుత్రుడైన ఉషనుడు, మరొకరు గురువు అంగీరసుడి సొంత కుమారుడైన బృహస్పతి. వీరిద్దరి మధ్య విద్యలో గట్టి పోటీ ఉండేది. ఉషనుడు అత్యంత బుద్ధిమంతుడు కావడం వల్ల వేదాలు, జ్యోతిష్యం, ఔషధ శాస్త్రం, మరియు యుద్ధనీతి వంటి కఠినమైన విషయాలను బృహస్పతి కంటే చాలా వేగంగా నేర్చుకునేవాడు.
గురుకులాన్ని వీడడం – వివక్ష మరియు గౌతమ మహర్షి ఆశ్రమం
కానీ కాలక్రమేణా ఉషనుడికి ఒక చేదు నిజం అర్థమైంది. గురువు అంగీరసుడు తన సొంత కుమారుడైన బృహస్పతి పట్ల పక్షపాతం చూపిస్తున్నాడని, బృహస్పతికి మాత్రమే ప్రత్యేకంగా లోతైన విద్యలను మరియు రహస్య బోధనలను అందిస్తున్నాడని ఉషనుడు గమనించాడు. ఈ వివక్ష ఉషనుడి మనసును తీవ్రంగా బాధపెట్టింది.
ఒకరోజు ఆయన ధైర్యం చేసి గురువుగారిని, “నేను కూడా సమానంగానే చదువుతున్నాను కదా, మరి బృహస్పతికి మాత్రమే ఎక్కువ జ్ఞానం, ఆశీస్సులు ఎందుకు లభిస్తున్నాయి?” అని నిలదీశాడు. దానికి అంగీరస మహర్షి నవ్వుతూ, “నా దృష్టిలో సొంత కుమారుడైనా, రాజకుమారుడైనా, వేరే ఏ బ్రాహ్మణ కుమారుడైనా శిష్యులందరూ సమానమే” అని బదులిచ్చాడు. కానీ ఆ సమాధానంతో ఉషనుడికి తృప్తి కలగలేదు. అక్కడ తనకు న్యాయం జరగదని గ్రహించి, తెల్లవారుజామునే లేచి గురువుగారికి నమస్కరించి, ఆశ్రమాన్ని శాశ్వతంగా వదిలిపెట్టాడు.
అనంతరం జ్ఞానదాహంతో ఉషనుడు గౌతమ మహర్షి ఆశ్రమానికి చేరుకోగా, గౌతమ ఋషి ఆయనను ఆదరంగా శిష్యుడిగా స్వీకరించాడు. అక్కడ ఉషనుడు బ్రహ్మవిద్య, ఔషధ శాస్త్రం, తంత్రం, మరియు రాజనీతిని అత్యంత లోతుగా అధ్యయనం చేసి సంపూర్ణ నైపుణ్యం సాధించాడు.
మృత సంజీవని విద్య కోసం ఘోర తపస్సు – పరమశివుడి వరం మరియు జయంతితో వివాహం
అమరత్వ సాధన వైపు అడుగులు – ఉషనుడి సంకల్పం
క్షీరసాగర మథనం సమయంలో దేవతలు మాత్రమే అమృతాన్ని తాగి అమరత్వాన్ని పొందిన వృత్తాంతం ఉషనుడికి గుర్తుకు వచ్చింది. దేవతలకు అమృతం ద్వారా లభించిన అమరత్వానికి సమానంగా, చనిపోయిన వారిని తిరిగి బ్రతికించగల ఒక అద్భుతమైన అమరత్వ జ్ఞానాన్ని తాను కూడా సంపాదించాలని ఆయన నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ అసాధారణ విద్యను సాధించడానికి ముల్లోకాలలో కేవలం పరమశివుడిని ప్రసన్నం చేసుకోవడం ఒక్కటే మార్గమని గ్రహించి, ఉషనుడు కఠినమైన తపస్సుకు సిద్ధమయ్యాడు.
కాశీ నగరంలో 5000 సంవత్సరాల సుదీర్ఘ రుద్రాభిషేకం
ఉషనుడు మొట్టమొదటగా పవిత్రమైన కాశీ నగరానికి చేరుకున్నాడు. అక్కడ ఒక కొండపై శివలింగాన్ని ప్రతిష్టించి, పరమశివుని అనుగ్రహం కోసం ఏకంగా 5000 సంవత్సరాల పాటు నిరంతరాయంగా శివ రుద్రాభిషేకాన్ని నిర్వహించాడు. శివుని స్తోత్రాలతో ఆ కొండలన్నీ మారుమ్రోగుతుండగా, రకరకాల పండ్లు మరియు పుష్పాలతో పరమేశ్వరుడిని నిష్ఠతో అర్చించాడు. అయినప్పటికీ, లయకారుడైన పరమశివుడి అనుగ్రహం ఆయనకు లభించలేదు.
తలక్రిందులుగా 1000 సంవత్సరాల ఉగ్ర తపోదీక్ష
ఐదు వేల సంవత్సరాలు గడిచినా శివుడు ప్రత్యక్షం కాకపోవడంతో, ఉషనుడు తన తపస్సును మరింత కఠినతరం చేశాడు. ఆయన ఒక భారీ వృక్షం దగ్గరకు వెళ్లి, దాని కొమ్మలకు తలక్రిందులుగా వేలాడుతూ ఉగ్ర దీక్ష ప్రారంభించాడు. కింద మండుతున్న అగ్నిగుండం నుండి వచ్చే పొగను మాత్రమే పీలుస్తూ, కేవలం గాలినే ఆహారంగా తీసుకుంటూ మరో 1000 సంవత్సరాల పాటు ఘోరమైన తపస్సు చేశాడు. ఆయన శరీరం అంతటి కఠినమైన పరీక్షకు గురవుతున్నా, మనసును మాత్రం పరమేశ్వరుడిపైనే లగ్నం చేశాడు.
దేవేంద్రుడి కుట్ర మరియు జయంతి రంగప్రవేశం
ఉషనుడి తపోగ్ని జ్వాలలు క్రమంగా పెరిగి, వాటి వేడి హద్దులు దాటి స్వర్గలోకాన్ని తాకింది. ఉషనుడు గనుక శివుని నుండి వరం పొందితే దేవతలకు ముప్పు వాటిల్లుతుందని భయపడిన దేవేంద్రుడు, ఆయన తపస్సును భగ్నం చేయడానికి భయంకరమైన గాలులను, తుఫానులను సృష్టించాడు; చివరకు స్వర్గపు అప్సరసలను కూడా పంపించాడు. కానీ ఉషనుడి ఏకాగ్రతను చెదరగొట్టడం ఎవరివల్లా సాధ్యం కాలేదు.
చివరి ప్రయత్నంగా, ఇంద్రుడు తన కుమార్తె అయిన జయంతిని పిలిచి, ఉషనుడి తపస్సును ఎలాగైనా భంగం చేయమని ఆదేశించాడు. తండ్రి ఆజ్ఞ మేరకు కాశీ చేరుకున్న జయంతి, మొదట తన ఆకర్షణ మంత్రాలను ఉపయోగించింది. అవి విఫలం కావడంతో, ఆమె ఒక ఘోరమైన పనికి ఒడిగట్టింది. ఉషనుడి కింద మండుతున్న అగ్నిగుండంలో విషపూరితమైన పదార్థాలను వేసింది. ఆ విషపు పొగ శరీరాన్ని తాకడంతో ఉషనుడి శరీర భాగాల నుండి రక్తం ఏరులై పారింది. అయినా సరే, ఆయన కనీసం కళ్లు కూడా తెరవలేదు, ఆయన దీక్ష చెక్కుచెదరలేదు.
ఉషనుడి అచంచలమైన ఏకాగ్రతను మరియు భక్తిని కళ్లారా చూసిన జయంతికి తన తప్పు తెలిసివచ్చింది. తీవ్రమైన పశ్చాత్తాపంతో ఆమె తపస్సు భంగం చేసే ప్రయత్నాలను విరమించుకుని, నిష్కల్మషమైన మనసుతో ఉషనుడికి అక్కడే ఉండి సేవలు చేయడం ప్రారంభించింది.
పరమశివుడి ప్రత్యక్షం – మృత సంజీవని వరం
మొత్తంగా 6000 సంవత్సరాల పాటు ఉషనుడు చేసిన మహా తపస్సుకు పరమశివుడు ఎంతో ప్రసన్నుడయ్యాడు. ఆయన సాధనను మెచ్చుకుంటూ శివుడు ఉషనుడి ఎదుట ప్రత్యక్షమై, ఏం వరం కావాలో కోరుకోమని అడిగాడు.
ఉషనుడు భక్తితో శిరస్సు వంచి, చనిపోయిన వారిని తిరిగి బ్రతికించే అత్యంత శక్తివంతమైన “మృత సంజీవని విద్యను” తనకు ప్రసాదించమని కోరాడు. ఆ విద్య ఎంత ప్రమాదకరమైనదో శివుడికి తెలిసినప్పటికీ, అంతటి కఠిన తపస్సు చేసిన భక్తుడి కోరికను కాదనలేక ఆ విద్యను ఉపదేశించాడు. అయితే, “ఈ విద్యను ఎప్పుడూ దుర్వినియోగం చేయకు” అని శివుడు ఉషనుడిని హెచ్చరించాడు. దానికి ఉషనుడు వినయంగా వంగి, ఈ జ్ఞానాన్ని కేవలం లోక కల్యాణం కోసమే ఉపయోగిస్తానని పరమశివునికి మాటిచ్చాడు.
ఇంద్రుడి కుమార్తె జయంతితో వివాహం
మృత సంజీవని విద్యను పొందిన తర్వాత, ఉషనుడు తన తపస్సు సమయంలో ఎన్నో సేవలు చేసిన జయంతిని గమనించాడు. గతంలో చేసిన తప్పుకు ప్రాయశ్చిత్తంగా జయంతి ఆయన కాళ్లపై పడి, ఆయన ఆశ్రమంలోనే ఉండి సేవ చేసుకోవడానికి అనుమతి కోరింది. మొదట్లో వద్దన్నా, ఆమె సేవలను మరియు భక్తిని చూసి ఆయన అంగీకరించాడు.
ఆశ్రమంలో సేవ చేస్తున్న క్రమంలో జయంతి ఉషనుడితో ప్రేమలో పడి, చివరకు వివాహ ప్రతిపాదన తెచ్చింది. ఉషనుడు మొదట హెచ్చరిస్తూ, “నువ్వు దేవకన్యవు, నేను దేవతలకు శత్రువుని కాబోతున్నాను, మన వివాహం సరికాదు” అని నివారించాడు. కానీ జయంతి యొక్క నిజమైన ప్రేమ మరియు పట్టుదల ముందు ఆయన అంగీకరించి, ఆమెను వివాహం చేసుకున్నాడు.
దేవతల తిరస్కరణ – దైత్య గురువుగా శుక్రాచార్యుడి భీకర ప్రతిజ్ఞ
ఇంద్రసభలో అవమానం – దేవగురువు స్థానానికి తిరస్కరణ
మృత సంజీవని విద్యను సాధించి, జయంతిని వివాహం చేసుకున్న తర్వాత, ఉషనుడికి ముల్లోకాల్లో ఒక గౌరవం మరియు గుర్తింపు దక్కాలనే బలమైన కోరిక కలిగింది. దేవతలకు గురువుగా వ్యవహరించడం కంటే మించిన గౌరవం మరొకటి ఉండదని భావించి, ఆయన నేరుగా అమరావతిలోని ఇంద్రలోకానికి చేరుకున్నాడు. అప్పటికే అక్కడ అంగీరస మహర్షి పుత్రుడైన బృహస్పతి కూడా దేవగురువు స్థానం కోసం పోటీపడుతున్నాడు.
ఇద్దరిలో ఎవరిని దేవతల గురువుగా ఎంచుకోవాలనే చర్చ జరుగుతున్న సమయంలో, దేవేంద్రుడు సింహాసనం నుండి లేచి ఉషనుడికి తీవ్రమైన అవమానం చేశాడు. ఉషనుడి ప్రతిభ బృహస్పతి కంటే ఎంతో గొప్పదని తెలిసినప్పటికీ, ఇంద్రుడు పక్షపాతంతో వ్యవహరించాడు. ఉషనుడిని చూస్తూ, “మీరిద్దరూ సప్తఋషుల సంతానమే అయినప్పటికీ, నీ తల్లి కావ్య దైత్య వంశానికి (రాక్షస వంశానికి) చెందిన స్త్రీ. కాబట్టి, ఒక అసుర రక్తసంబంధం ఉన్న నిన్ను మేము దేవతలకు గురువుగా అంగీకరించలేము” అని నిండు సభలో కఠినంగా నిరాకరించి, బృహస్పతిని దేవగురువుగా ప్రకటించాడు. అన్ని అర్హతలు ఉండి కూడా కేవలం తల్లి వంశం కారణంగా జరిగిన ఈ అవమానం ఉషనుడి హృదయంలో ముల్లులా గుచ్చుకుంది.
పాతాళ లోకంలో అడుగు – అసురుల ఆదరణ
దేవతల సభలో జరిగిన అవమానంతో ఉషనుడి హృదయం ప్రతీకార జ్వాలలతో రగిలిపోయింది. ఎక్కడైతే అన్యాయానికి వ్యతిరేకంగా తిరుగుబాటు పుడుతుందో ఆ ప్రదేశానికి, అంటే దైత్యుల రాజ్యమైన పాతాళ లోకానికి ఆయన పయనమయ్యాడు.
ఉషనుడు పాతాళ లోకంలో అడుగుపెట్టగానే అసురులంతా ఎంతో ఆశ్చర్యపోయారు. దైత్యరాజు ఆయనకు సాష్టాంగ నమస్కారం చేస్తూ, “మహాజ్ఞానీ! మీ విద్యాబలాన్ని మేము ఎంతో కాలంగా గౌరవిస్తున్నాం. ఈ రోజు మీరు గనుక మా గురువుగా మారితే ఇక ఏ దేవతలూ మమ్మల్ని గెలవలేరు” అని వేడుకున్నాడు. దేవతల సభలో దక్కని గౌరవం, గుర్తింపు అసుర లోకంలో లభించడంతో ఆయన మనసు ద్రవించింది.
దైత్య గురువుగా భీకర ప్రతిజ్ఞ
అసురుల భక్తికి, ఆదరణకు ముగ్ధుడైన ఉషనుడు ఆ క్షణంలోనే ఒక భీకరమైన ప్రతిజ్ఞ చేశాడు:
“దేవతలు నా జ్ఞానాన్ని అవమానించారు. ఇప్పుడు అదే జ్ఞానం వారి అహంకారాన్ని ముక్కలు చేస్తుంది. దేవతలు ధర్మం పేరుతో ఎవరినైతే అన్యాయంగా అణచివేశారో, వారందరికీ నేను అండగా ఉంటాను. వారి అధికారానికి సవాలు విసురుతాను!”
ఆ క్షణం నుండి ఆయన కేవలం ఒక ఋషిగా కాకుండా, అసురుల సర్వస్వమైన “దైత్య గురువు శుక్రాచార్యుడు”గా అవతరించాడు. ఆయన మార్గదర్శకత్వంలో రాక్షస జాతి రూపురేఖలు మారిపోయాయి. శుక్రాచార్యుడి శిక్షణలోనే బలి చక్రవర్తి, హిరణ్యకశిపుడు, ప్రహ్లాదుడు వంటి మహావీరులు తయారయ్యారు.
అసురుల పరాక్రమాన్ని పెంచడం మరియు సృష్టి సమతుల్యత దెబ్బతినడం
శుక్రాచార్యుడు తన తండ్రి భృగు మహర్షి వద్ద మరియు అంగీరస ఆశ్రమంలో నేర్చుకున్న సకల శస్త్ర విద్యలను, రాజనీతిని అసురులకు నూరిపోశాడు. దీనివల్ల అసురులు దేవతల కంటే ఎంతో శక్తివంతులుగా తయారయ్యారు.
అంతేకాకుండా, దేవతలతో జరిగే యుద్ధాలలో చనిపోయిన రాక్షసులందరినీ శుక్రాచార్యుడు తన మృత సంజీవని విద్య ద్వారా తిరిగి బ్రతికించేవాడు. దీనివల్ల దేవతలు ఎంతటి పరాక్రమంతో రాక్షసులను వధించినా, వారు మరుక్షణమే ప్రాణాలతో లేచి మళ్లీ యుద్ధం చేసేవారు.
ఇక్కడ ఒక విచిత్రమైన పరిస్థితి ఏర్పడింది. దేవతలకు సముద్ర మథనంలో లభించిన అమృతం వల్ల చావు లేదు; ఇటు రాక్షసులకు శుక్రాచార్యుడి మృత సంజీవని విద్య వల్ల మరణం లేకుండా పోయింది. చావు పుట్టుకల చక్రం ఆగిపోవడంతో సృష్టిలోని సమతుల్యత పూర్తిగా దెబ్బతింది. చివరకు దేవతలు బలహీనపడటం గమనించిన శివగణాలు, నంది ద్వారా ఈ విషయాన్ని పరమశివుడికి వివరించి సృష్టిని కాపాడమని వేడుకున్నాయి.
శివుడు శుక్రచార్యుడిని ఎందుకు మింగేశాడు? శివపుత్రుడిగా మారిన దైత్య గురువు కథ
సృష్టి సమతుల్యతకు ముప్పు – చావు పుట్టుకల చక్రం ఆగిపోవడం
దేవతలకు మరియు అసురులకు మధ్య ముల్లోకాలను శాసించే మహా యుద్ధాలు నిరంతరం జరుగుతుండేవి. ఈ యుద్ధాల మధ్యలో దైత్య గురువు శుక్రాచార్యుడు ఒక ప్రశాంతమైన ప్రదేశంలో కళ్ళు మూసుకొని పరమశివుడు ప్రసాదించిన మృత సంజీవని మంత్రాన్ని జపిస్తూ కూర్చునేవాడు. యుద్ధ భూమిలో దేవతల చేతిలో అసురులు చనిపోవడం, వెంటనే శుక్రాచార్యుడు తన మృత సంజీవని విద్యతో వారిని తిరిగి బ్రతికించడం నిరంతరాయంగా సాగుతుండేది.
ఇక్కడ ఒక విచిత్రమైన, ప్రమాదకరమైన పరిస్థితి ఏర్పడింది. ఒకవైపు దేవతలకు క్షీరసాగర మథనంలో లభించిన అమృతం వల్ల మరణం లేదు. మరోవైపు, అసురులు యుద్ధంలో చనిపోయినప్పటికీ శుక్రాచార్యుడి సంజీవని విద్య వల్ల తిరిగి ప్రాణాలు పొందుతున్నారు. దీనివల్ల చావు పుట్టుకల చక్రం పూర్తిగా ఆగిపోయి, విశ్వంలోని సృష్టి సమతుల్యత దెబ్బతింది. దేవతలు క్రమంగా బలహీనపడటం గమనించిన శివగణాలు, నంది ద్వారా ఈ విషయాన్ని పరమశివుడికి వివరించి సృష్టిని కాపాడమని వేడుకున్నాయి.
శివుడి ఆగ్రహం – ఉషనుడిని బంధించడం
తాను లోక కల్యాణం కోసం ప్రసాదించిన పవిత్రమైన మృత సంజీవని విద్య ఈ విధంగా యుద్ధాలలో అధర్మ రక్షణ కోసం, సృష్టి నియమాలకు వ్యతిరేకంగా దుర్వినియోగం కావడం చూసి పరమశివుడికి ఆగ్రహం కట్టలు తెంచుకుంది. మృత్యువు అనేది సృష్టి యొక్క పరమ ధర్మం, దానిని సవాలు చేయడం అధర్మమని శివుడు భావించాడు. వెంటనే ఉషనుడిని తన వద్దకు బంధించి తీసుకురావాల్సిందిగా నందిని మరియు శివగణాలను ఆదేశించాడు.
శివగణాలు అసుర లోకానికి వెళ్లి, రాక్షసులతో భీకరంగా పోరాడి, అత్యంత కష్టం మీద ఉషనుడిని బంధించి కైలాసానికి తీసుకువచ్చాయి. ఉగ్రరూపంలో ఉన్న పరమశివుడిని చూసి ఉషనుడు భయంతో వణికిపోయాడు. తనను క్షమించమని, కేవలం తన శిష్యులు కూడా దేవతలతో సమానంగా ఉండాలనే ఉద్దేశంతోనే తాను ఇలా చేస్తున్నానని శివుడికి నమస్కరిస్తూ ప్రాధేయపడ్డాడు. కానీ శివుడు కోపంగా, “అమరత్వమైనా, అమృతమైనా కేవలం ధర్మ రక్షణకు మాత్రమే లభిస్తాయి; కానీ అహంకారానికి, అత్యాశకు కాదు” అని గర్జించాడు.
శివుడి ఉదరంలో 100 సంవత్సరాల బంధీ
మృత్యువు అనే సృష్టి ధర్మాన్ని ఉల్లంఘించినందుకు శిక్షగా, పరమశివుడు ఉషనుడిని అమాంతం నోట్లో వేసుకుని మింగేశాడు. దాంతో ఉషనుడు శివుడి శరీరంలోని అంతులేని ఘాఢాంధకారంలో చిక్కుకుపోయాడు. అక్కడ దిక్కులు, దిశలు తెలియని భయంకరమైన నిశ్శబ్దంలో ఆయన ఏకంగా 100 సంవత్సరాల పాటు బంధీగా ఉండిపోయాడు.
ఆ నిరంతర చీకటిలో ఉషనుడికి తన వద్ద ఉన్న మృత సంజీవని విద్య గుర్తుకు వచ్చింది. ఆయన వెంటనే కళ్ళు మూసుకొని, ఏకాగ్రతతో నిష్ఠగా మృత సంజీవని మంత్రాన్ని జపించడం ప్రారంభించాడు.
శివ గర్భం నుండి పునర్జన్మ – ‘శుక్రాచార్యుడు’గా నామకరణం
మృత సంజీవని మంత్ర సాధన వల్ల ఉషనుడు పరమశివుడి మర్మాంగ మార్గం (లింగ మార్గం) ద్వారా శుక్రం (వీర్యం) రూపంలో శివుడి శరీరం నుండి బయటకు వచ్చాడు. తాను వేసిన శిక్ష నుండి ఉషనుడు తన విద్యను ఉపయోగించి బయటపడటం చూసి శివుడికి కోపం మరింత పెరిగింది. ఆయనను సంహరించడానికి పరమేశ్వరుడు త్రిశూలం పట్టుకుని వెంటబడ్డాడు.
ప్రాణభయంతో పరుగెత్తిన ఉషనుడు నేరుగా వెళ్లి జగన్మాత అయిన పార్వతీ దేవి పాదాలపై పడి శరణు కోరాడు. పార్వతీ దేవి పరమశివుడిని శాంతింపజేస్తూ, ఒక అద్భుతమైన ధర్మాన్ని వివరించింది: “స్వామి! ఇతను మీ శరీరం నుండి, మీ లింగ మార్గం ద్వారా శుక్ర రూపంలో బయటకు వచ్చాడు. శాస్త్ర నియమాల ప్రకారం మీ శరీరం నుండి జన్మించిన ఇతను మీ పుత్రుడితో సమానం. కాబట్టి మీ సొంత పుత్రుడికి మరణశిక్ష విధించడం ధర్మం కాదు” అని నచ్చజెప్పింది.
పార్వతీ దేవి మాటలకు శివుడు శాంతించి, ఉషనుడిని తన పుత్రుడిగా స్వీకరించి ప్రాణభిక్ష ప్రసాదించాడు. పరమశివుడి శరీరం నుండి శుక్ర రూపంలో బయటకు రావడం వల్లే ఆ రోజు నుండి ఆయనకు “శుక్రాచార్యుడు” అనే పవిత్రమైన పేరు స్థిరపడింది. అలా ప్రాణాలతో బయటపడిన శుక్రాచార్యుడు మళ్లీ పాతాళ లోకానికి చేరుకుని, తన దైత్య గురువు బాధ్యతలను యథావిధిగా కొనసాగించాడు.
కచుడు – దేవయాని ప్రేమ కథ మరియు మృత సంజీవని విద్య కోసం గురువు చేసిన మహా త్యాగం
శత్రువు కుమారుడైనా కచుడిని శిష్యుడిగా స్వీకరించడం
రాక్షసులు యుద్ధాల్లో చనిపోవడం, శుక్రాచార్యుడు వారిని మృత సంజీవని విద్యతో తిరిగి బ్రతికించడం చూసి దేవతలు తీవ్ర ఆందోళన చెందారు. శుక్రాచార్యుడిని శారీరక బలంతో ఓడించడం సాధ్యం కాదని గ్రహించిన దేవగురువు బృహస్పతి ఒక సరికొత్త వ్యూహాన్ని పన్నాడు. ఆ వ్యూహంలో భాగంగానే తన కుమారుడైన కచుడిని పిలిచి, ఎలాగైనా దైత్య గురువు శుక్రాచార్యుడి వద్ద శిష్యుడిగా చేరాలని, ఆయన కుమార్తె దేవయానితో స్నేహం పెంచుకుని మృత సంజీవని విద్యను నేర్చుకురావాలని ఆదేశించాడు.
తండ్రి ఆజ్ఞ మేరకు కచుడు వృషపర్వుడి రాజ్యంలో ఉన్న శుక్రాచార్యుడి ఆశ్రమానికి చేరుకున్నాడు. శుక్రాచార్యుడికి ప్రణామం చేసి, తాను బృహస్పతి కుమారుడనని, తన వద్ద వేయి సంవత్సరాల పాటు బ్రహ్మచర్యాన్ని పాటిస్తూ శిష్యరికం చేయడానికి వచ్చానని వినయంగా ప్రార్థించాడు. వచ్చిన బాలుడు తన శత్రువైన బృహస్పతి కుమారుడని తెలిసినప్పటికీ, శరణు కోరి వచ్చిన శిష్యుడిని నిరాకరించడం ధర్మం కాదని భావించి శుక్రాచార్యుడు నవ్వుతూ కచుడిని శిష్యుడిగా స్వీకరించాడు.
దేవయాని ఆకర్షణ – అసురుల భయం మరియు కుట్ర
ఆశ్రమంలో ఉంటున్న కచుడు తన తండ్రికి ఇచ్చిన మాట ప్రకారం అత్యంత భంతిశ్రద్ధలతో గురువుకు సేవలు చేసేవాడు. కచుడు చేసే అద్భుతమైన పూజలు, ఆయన గానం, నాట్యం మరియు వాయిద్యాలు వాయించే పద్ధతిని చూసి శుక్రాచార్యుడి ఏకైక కుమార్తె దేవయాని అతనిపై మనసు పారేసుకుంది, కాలక్రమేణా అతనితో గాఢమైన ప్రేమలో పడింది.
కానీ, దేవతల శత్రువులైన అసురులకు కచుడి రాక అస్సలు నచ్చలేదు. ఒక దేవతా పుత్రుడు తమ గురువు వద్ద ఉండి మృత సంజీవని విద్యను నేర్చుకుంటే భవిష్యత్తులో తమ ఉనికికే ప్రమాదమని భావించారు. అందువల్ల కచుడిని శాశ్వతంగా ముగించాలని వారు కుట్రలు పన్నారు.
మూడుసార్లు కచుడి వధ – అసురుల దారుణ పన్నాగాలు
- మొదటి సారి వధ: కచుడు అడవికి గోవులను కాయడానికి వెళ్ళిన సమయంలో అసురులు అతనిపై దాడి చేసి చంపేశారు. సాయంత్రం గోవులు మాత్రమే తిరిగి వచ్చి కచుడు రాకపోవడంతో దేవయాని ఆందోళన చెంది, కచుడు లేకుండా తాను బ్రతకలేనని తండ్రి వద్ద ఏడవడం ప్రారంభించింది. కూతురి బాధను చూడలేక శుక్రాచార్యుడు తన దివ్యదృష్టితో జరిగిందంతా గ్రహించి, మృత సంజీవని మంత్రంతో కచుడిని తిరిగి బ్రతికించాడు.
- రెండవ సారి వధ: కచుడు మళ్లీ బ్రతికాడని తెలిసి అసురులు ఆగ్రహించారు. ఈసారి కచుడి శరీరం ఉంటేనే కదా గురువు బ్రతికించేదని భావించి, అడవిలో అతడిని చంపి, శరీరాన్ని బియ్యపు గింజంత చిన్న చిన్న ముక్కలుగా కోసి అడవి నక్కలకు, తోడేళ్లకు ఆహారంగా వేశారు. దేవయాని మళ్లీ విలపించడంతో శుక్రాచార్యుడు రెండవసారి కూడా మంత్రాన్ని జపించగా, ఆ క్రూర జంతువుల పొట్టలను చీల్చుకుంటూ కచుడి శరీర భాగాలు బయటకు వచ్చి ఏకమై తిరిగి ప్రాణం పోసుకున్నాడు.
- మూడవ సారి దారుణ కుట్ర: ఈసారి అసురులు అత్యంత క్రూరమైన పన్నాగం పన్నారు. కచుడిని చంపి, అతని శరీరాన్ని పూర్తిగా కాల్చి బూడిద చేశారు. ఆ బూడిదను శుక్రాచార్యుడు సేవించే పానీయంలో (మద్యంలో) కలిపి, గురువుగారి చేతనే తాగించారు.
గురువు ప్రాణత్యాగం – కడుపులో శిష్యుడికి విద్యోపదేశం
సాయంత్రం కాగానే కచుడు తిరిగి రాకపోవడంతో దేవయాని మళ్లీ కన్నీరుమున్నీరుగా ఏడ్చింది. శుక్రాచార్యుడు తన దివ్యదృష్టితో చూసి నిర్ఘాంతపోయాడు. కచుడి బూడిద తన కడుపులోనే ఉందని గ్రహించి కూతురికి విషయం వివరించాడు.
ఇప్పుడు ఆయన ముందు ఒక భయంకరమైన ధర్మసంకట పరిస్థితి ఏర్పడింది. ఒకవేళ తాను మృత సంజీవని మంత్రాన్ని జపిస్తే కచుడు బ్రతుకుతాడు, కానీ కచుడు తన పొట్టను చీల్చుకుని బయటకు రావాలి కాబట్టి తాను మరణిస్తాడు. గురువు బ్రతకాలంటే కచుడు లోపలే చనిపోవాలి.
ఈ మాట విన్న దేవయాని బిగ్గరగా ఏడుస్తూ, “నాకు తండ్రిగా మీరూ కావాలి, ప్రేమించిన కచుడూ కావాలి; మీరిద్దరిలో ఎవరు లేకపోయినా నేను ప్రాణాలు కోల్పోతాను” అని వాపోయింది. కూతురి కన్నీళ్లను భరించలేక, లోకంలో ఏ గురువూ చేయని మహా త్యాగానికి శుక్రాచార్యుడు సిద్ధమయ్యాడు.
ఆయన తన కడుపులో ఉన్న కచుడితో దివ్యదృష్టితో సంభాషిస్తూ, “కచా! నిన్ను బ్రతికించడానికి నా ప్రాణాలను త్యాగం చేస్తున్నాను. అయితే నేను మరణించిన తర్వాత నన్ను బ్రతికించాల్సిన బాధ్యత నీదే” అని చెప్తూ, కడుపులోనే ఉన్న కచుడికి పరమ పవిత్రమైన మృత సంజీవని విద్యను ఉపదేశించాడు. మంత్రోపదేశం పూర్తి కాగానే శుక్రాచార్యుడు ఆ మంత్రాన్ని ఉచ్చరించాడు. తక్షణమే కచుడు ప్రాణం పోసుకుని, శుక్రాచార్యుడి పొట్టను చీల్చుకుంటూ బయటకు వచ్చాడు. గురువు శవమై పడి ఉండటం చూసి, కచుడు ఏమాత్రం ఆలస్యం చేయకుండా తనకు గురువు నేర్పిన మృత సంజీవని మంత్రాన్ని జపించి తన గురువైన శుక్రాచార్యుడిని తిరిగి బ్రతికించాడు.
దేవయాని – కచుల పరస్పర శాపాలు
తన విద్యాభ్యాస లక్ష్యం నెరవేరడంతో కచుడు ఆశ్రమాన్ని వీడి దేవలోకానికి వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ఆ సమయంలో దేవయాని అతని వెనుక పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, తనను వివాహం చేసుకోవాలని కోరింది. కానీ కచుడు అందుకు నిరాకరించాడు. “దేవయానీ! నేను నీ తండ్రి శరీరం (కడుపు) నుండి పునర్జన్మ పొందాను. ఆ నియమం ప్రకారం నువ్వు నాకు సోదరితో సమానం. నిన్ను వివాహం చేసుకోవడం అధర్మం” అని నిష్కర్షగా చెప్పాడు.
కచుడు కేవలం తన స్వార్థం కోసం, తండ్రి ఆశయం కోసమే తనను వాడుకుని మోసం చేశాడని భావించి దేవయాని తీవ్రమైన కోపంతో, “ఏ విద్యనైతే నువ్వు నన్ను వాడుకుని మోసంతో నేర్చుకున్నావో, ఆ మృత సంజీవని విద్య నీకు అత్యంత అవసరమైన సమయంలో గుర్తుకురాకుండా పోవుగాక!” అని శపించింది.
ఆ శాపానికి ఆగ్రహించిన కచుడు కూడా ఎదురు శపిస్తూ, “ధర్మాన్ని అనుసరించి నేను నిరాకరించినప్పటికీ నువ్వు నన్ను శపించావు. ఈ విద్య నాకు స్వయంగా ఉపయోగపడకపోయినా, నేను దీనిని ఇతరులకు నేర్పి దేవతలకు సహాయపడేలా చేస్తాను. కానీ నీకు మాత్రం జీవితంలో ఎప్పటికీ ఒక బ్రాహ్మణ కుమారుడితో వివాహం జరగదు!” అని శాపమిచ్చి ఇంద్రలోకానికి వెళ్ళిపోయాడు.
దేవయాని – శర్మిష్టల వివాదం, యయాతి శాపం మరియు మహాభారత కౌరవ పాండవుల జననం
దేవయాని – శర్మిష్టల వివాదం మరియు బావి సంఘటన
దేవయాని కచుడిని శపించి పంపించిన తర్వాత తీవ్రమైన దుఃఖంతో తండ్రి వద్దకు చేరింది. శుక్రాచార్యుడు అంతా విధిరాత అని భావించి మౌనంగా ఉండిపోయాడు. కాలక్రమేణా దేవయాని ఆ బాధ నుండి కోలుకుని సాధారణ జీవితాన్ని గడపడం ప్రారంభించింది.
ఒకరోజు దేవయాని తన స్నేహితురాలైన శర్మిష్ట మరియు ఇతర చెలికత్తెలతో కలిసి అడవిలోని ఒక పుష్కరిణి (చెరువు) వద్ద సరదాగా సమయం గడపడానికి వెళ్ళింది. శర్మిష్ట దైత్యరాజైన వృషపర్వుని కుమార్తె. శుక్రాచార్యుడు ఆ రాజ్యానికి గురువు కావడంతో, శర్మిష్ట దేవయానిల మధ్య చిన్నప్పటి నుండి ఎంతో గాఢమైన, స్వచ్ఛమైన స్నేహం ఉండేది.
వారు పుష్కరిణిలో స్నానం చేస్తున్న సమయంలో అకస్మాత్తుగా ఆ ప్రాంతంలో బలమైన గాలులు వీచాయి. ఆ గాలుల ధాటికి గట్టున ఉన్న వారి వస్త్రాలన్నీ చెల్లాచెదురై కలిసిపోయాయి. స్నానం ముగించి గట్టుకు వచ్చిన శర్మిష్ట, పొరపాటున దేవయాని వస్త్రాలను ధరించింది.
అది చూసిన దేవయాని తీవ్ర ఆగ్రహానికి లోనై శర్మిష్టను కఠినంగా నిందించింది. “శర్మిష్టా! నేను బ్రాహ్మణ వంశానికి చెందిన గురు కుమార్తెను, నువ్వు అసుర రాజకుమార్తెవు. ఒక గురు పుత్రి వస్త్రాలను నువ్వు ధరించడం ధర్మ విరుద్ధం. వెంటనే నా దుస్తులు నాకు ఇచ్చేయ్” అని గద్దించింది.
ఈ కఠినమైన మాటలకు శర్మిష్టకు కూడా కోపం వచ్చింది. “దేవయానీ! మీ తండ్రి నా తండ్రి రాజ్యంలోనే నివసిస్తున్నారు, మా తండ్రి దయ వల్లే మీ ఆశ్రమం నడుస్తోంది. ఇది మర్చిపోయి అనవసరంగా గొప్పలకు పోవద్దు” అని ఘాటుగా సమాధానమిచ్చింది. ఇలా వారి మధ్య వివాదం ముదిరింది. చివరకు శర్మిష్ట కోపం తారాస్థాయికి చేరి, దేవయానిని బలంగా వెనక్కి తోసేయగా, ఆమె నీళ్లు లేని ఒక పాడుబడిన లోతైన బావిలో పడిపోయింది. శర్మిష్ట తన చెలికత్తలతో కలిసి దేవయానిని అక్కడే వదిలేసి వెళ్ళిపోయింది.
చంద్రవంశపు రాజు యయాతి రక్షణ మరియు వివాహ నిర్ణయం
బావిలో పడిపోయిన దేవయాని ఎంతగా సహాయం కోసం అరిచినా మొదట్లో ఫలితం లేకపోయింది. రాత్రి కావడంతో బిక్కుబిక్కుమంటూ ఏడుస్తూ సహాయం కోసం గట్టిగా కేకలు వేసింది. అదే సమయంలో చంద్రవంశానికి చెందిన ప్రసిద్ధ క్షత్రియ మహారాజు నహుష కుమారుడైన యయాతి అడవిలో వేటాడుతూ నీటి కోసం వెతుకుతూ ఆ బావి వద్దకు వచ్చాడు.
బావిలో ఉన్న దేవయానిని చూసి, యయాతి తన కుడి చేతితో ఆమె కుడి చేతిని పట్టుకుని అతి కష్టం మీద పైకి లాగి రక్షించాడు. ఆమె ఎవరో తెలుసుకోవాలని యయాతి ప్రశ్నించగా, తాను దైత్య గురువు శుక్రాచార్యుని పుత్రి దేవయానిని అని పరిచయం చేసుకుంది.
యయాతి తన చేతిని పట్టుకుని రక్షించడం వల్ల దానిని ఆమె “పాణిగ్రహణం” (పెళ్లి)గా భావించి, తన ప్రాణాలు కాపాడిన యయాతిని మాత్రమే వివాహం చేసుకుంటానని పట్టుబట్టింది. దానికి యయాతి వినయంగా తిరస్కరించాడు. “దేవయానీ! మీ తండ్రి బృగు వంశపు బ్రాహ్మణ మహర్షి, నేను క్షత్రియ రాజును. మన ఇద్దరి మధ్య వివాహం ధర్మసమ్మతం కాదు” అని చెప్పి వెళ్ళిపోయాడు.
శుక్రాచార్యుడి ప్రతీకారం మరియు శర్మిష్ట దాసరికం
దేవయాని గాయాలతో ఆశ్రమానికి చేరి తండ్రికి జరిగిందంతా వివరించింది. శర్మిష్ట చేసిన అవమానానికి, ద్రోహానికి శుక్రాచార్యుడు తీవ్ర కోపంతో రగిలిపోయాడు. ఇది కేవలం దేవయానికే కాదు, గురు వంశానికే జరిగిన అవమానంగా భావించి, ఆయన వృషపర్వుడి సభలోకి ఆవేశంగా అడుగుపెట్టాడు.
తన పదవికి, రాజ్య గురు స్థానానికి రాజీనామా చేసి, ఆ క్షణమే రాజ్యం వదిలి వెళ్ళిపోతానని శుక్రాచార్యుడు ప్రకటించాడు. శుక్రాచార్యుడు లేకపోతే దేవతలను గెలవలేమని గ్రహించిన దైత్యరాజు వృషపర్వుడు గురువు కాళ్లపై పడి క్షమించమని వేడుకున్నాడు.
ఆ సమయంలో దేవయాని గర్వంతో ముందుకు వచ్చి, ఒక కఠినమైన షరతు విధించింది. “నన్ను అవమానించిన శర్మిష్ట, ఆమెకు తోడుగా నిలిచిన వెయ్యి మంది చెలికత్తలు ఈ క్షణం నుండి నాకు దాసులుగా మారాలి. నా జీవితాంతం నాకు సేవ చేయాలి” అని కోరింది. రాజ్యాన్ని కాపాడుకోవడం కోసం శర్మిష్ట కూడా ఈ షరతుకు అంగీకరించి, దేవయానికి దాసిగా మారింది.
గురు ఆజ్ఞ ఉల్లంఘన – యయాతికి వృద్ధాప్య శాపం
కొంతకాలం తర్వాత దేవయాని మళ్ళీ యయాతిని పెళ్లి చేసుకోవాలని పట్టుబట్టింది. కచుడి శాపం వల్ల దేవయానికి బ్రాహ్మణుడితో పెళ్లి జరగదు కాబట్టి, శుక్రాచార్యుడు ఆమె కోరిక మేరకు యయాతిని ఒప్పించి వారి వివాహం జరిపించాడు.
వివాహం ముగిసిన తర్వాత శుక్రాచార్యుడు యయాతిని ఏకాంతంగా పిలిచి హెచ్చరించాడు. “యయాతీ! దేవయాని ఇప్పుడు నీ భార్య. కానీ ఆమెతో పాటు దాసిగా వస్తున్న శర్మిష్టను ఎట్టి పరిస్థితిలోనూ స్పర్శించకు, శారీరక సంబంధం పెట్టుకోకు” అని గట్టిగా హెచ్చరించాడు.
యయాతి దేవయానితో ఎంతో సంతోషంగా ఉంటూ యదు, తుర్వాస అనే ఇద్దరు కుమారులను పొందాడు. కానీ దాసిగా జీవితం గడుపుతున్న శర్మిష్ట, తన తండ్రి రాజ్యాన్ని కాపాడుకోవడం కోసం చేసిన త్యాగం మరియు సంతానం లేని తన ఒంటరి జీవితాన్ని తలచుకుని లోలోపల కుంగిపోయింది.
ఆమె ఒకరోజు యయాతిని కలిసి తన వంశాభివృద్ధికి సంతానాన్ని ప్రసాదించమని వేడుకుంది. మొదట శుక్రాచార్యుడి శాపం గుర్తుకు వచ్చి యయాతి నిరాకరించినా, శర్మిష్ట దీనస్థితిని మరియు ఆమె రాజకుమారి హోదాను తలచుకుని గురువు హెచ్చరికను పక్కనబెట్టాడు. శర్మిష్టతో శారీరక సంబంధం పెట్టుకుని దృహ్యు, అను, మరియు పురు అనే ముగ్గురు కుమారులను పొందాడు.
ఈ విషయం తెలిసి దేవయాని కన్నీళ్లతో, కోపంతో తండ్రి వద్దకు చేరింది. గురు ఆజ్ఞను ఉల్లంఘించినందుకు ఆగ్రహించిన శుక్రాచార్యుడు యయాతిని “ఈ క్షణం నుండే నువ్వు అకాల వృద్ధుడిగా మారిపోవు గాక!” అని శపించాడు. క్షణాల్లో యువకుడైన యయాతి 80 ఏళ్ల వృద్ధుడిగా మారిపోయాడు.
పురుడి త్యాగం మరియు కురు వంశ స్థాపన
యయాతి తన ప్రజల క్షేమం కోసం, ఇంకా చేయాల్సిన పనులు ఉన్నాయని శాపాన్ని ఉపసంహరించుకోమని శుక్రాచార్యుడిని వేడుకున్నాడు. దేవయాని కూడా భర్త స్థితిని చూసి జాలిపడి తండ్రిని ప్రార్థించింది.
శాపాన్ని పూర్తిగా వెనక్కి తీసుకోలేనని చెప్పిన శుక్రాచార్యుడు, ఒక సవరణ చేశాడు: “నీ ఐదుగురు కుమారులలో ఎవరైనా నీ వృద్ధాప్యాన్ని స్వీకరిస్తే, నీకు తిరిగి యవ్వనం లభిస్తుంది” అని చెప్పాడు.
యయాతి మొదట దేవయాని కుమారులైన యదు, తుర్వాసలను అడగగా వారు తిరస్కరించారు. శర్మిష్ట కుమారులైన దృహ్యు, అనులు కూడా తిరస్కరించారు. చిట్టచివరిగా శర్మిష్ట చిన్న కుమారుడైన పురుడు ముందుకు వచ్చి, తండ్రి కోసం సంతోషంగా వృద్ధాప్యాన్ని స్వీకరించాడు. యయాతి మళ్ళీ యవ్వనంలోకి మారి, ఎన్నో ఏళ్లు రాజ్యం పాలించిన తర్వాత చివరకు తన యవ్వనాన్ని పురువుకు ఇచ్చేసి, అతడికే చంద్రవంశ సామ్రాజ్య పట్టాభిషేకం చేశాడు.
ఈ పురుడి వంశ క్రమంలోనే భవిష్యత్తులో భరత వంశం మరియు కురు వంశం ఉద్భవించాయి. ఆ వంశంలోనే ధృతరాష్ట్రుడి ద్వారా 100 మంది కౌరవులు, పాండురాజు ద్వారా ఐదుగురు పాండవులు జన్మించారు.
- Shukracharya History in Telugu, Bhrigu Maharshi, Kacha Devayani Curse, Yayati Curse, Puru Sacrifice, Butterfly Effect Mahabharata, Mrita Sanjivani Mantra, Shukracharya Devayani.
Read also: శివుడి వాహనం నంది అసలు చరిత్ర
మరిన్ని ఇటువంటి వాటి కోసం తెలుగు రీడర్స్ చరిత్ర ను చూడండి.
