అనగనగా ఒక అందమైన అడవిలో ఎంతో ప్రశాంతమైన చెరువు ఉండేది. ఆ చెరువులో రంగురంగుల చేపలు, నెమ్మదిగా నడిచే తాబేళ్లు, చురుకైన చిన్న కప్పలు కలిసి ఆనందంగా జీవించేవి. వాటిలో ఒక చిన్న కప్ప ఉండేది. అది ఇతర కప్పలలా కేవలం ఆటలాడుతూ కాలక్షేపం చేయకుండా ఎప్పుడూ ఏదైనా కొత్త విషయం తెలుసుకోవాలని, అందరికీ సహాయం చేయాలని ప్రయత్నించేది. అందుకే చెరువులోని జంతువులంతా దాన్ని ప్రేమగా “ముత్యంకప్ప” అని పిలిచేవారు. ఒకరోజు ఆ చెరువు దగ్గరకు ఒక వృద్ధ ముని వచ్చాడు. అతను చెరువు పక్కన ఉన్న పెద్ద చెట్టు క్రింద కూర్చుని ధ్యానం చేయసాగాడు. ఆ మునిని చూసి ఆసక్తిగా ఉన్న ముత్యంకప్ప దగ్గరకు వెళ్లి “స్వామీ! మీరు ఇక్కడ ఎందుకు కూర్చున్నారు?” అని అడిగింది. ముని మెల్లగా కళ్లను తెరిచి నవ్వుతూ “ఈ చెరువులో ఒక అద్భుతమైన ముత్యం దాగి ఉంది. దాన్ని ఎవరు కనుగొంటారో వారికి జ్ఞానం, ఆనందం, అదృష్టం వస్తాయి” అని చెప్పాడు. ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ముత్యంకప్పకు ఎంతో ఉత్సాహం వచ్చింది. “నేనే ఆ ముత్యాన్ని కనుక్కుంటాను” అని అది నిర్ణయించుకుంది.
ఆ రోజు నుంచే ముత్యంకప్ప చెరువులో ముత్యాన్ని వెతకడం ప్రారంభించింది. మొదటగా అది చేపల దగ్గరకు వెళ్లి “మీకు ఎక్కడైనా మెరిసే ముత్యం కనిపించిందా?” అని అడిగింది. చేపలు తల ఊపుతూ “మేము ఎన్నోసార్లు ఈ చెరువులో ఈదినా అలాంటి ముత్యం ఎప్పుడూ చూడలేదు” అని చెప్పాయి. తర్వాత అది తాబేళ్ల దగ్గరకు వెళ్లింది. తాబేళ్లు నెమ్మదిగా నవ్వుతూ “మేము చాలా కాలంగా ఈ చెరువులో ఉన్నాం కానీ అలాంటి ముత్యం గురించి ఎప్పుడూ వినలేదు” అని చెప్పాయి. అయినా ముత్యంకప్ప ఆశ వదల్లేదు. అది చెరువు లోతుల్లోకి కూడా వెళ్లి ప్రతి రాయి, ప్రతి మొక్క దగ్గర జాగ్రత్తగా వెతికింది. కొన్ని రోజులు గడిచిపోయాయి. అలసటతో పాటు కొంచెం నిరాశ కూడా వచ్చింది. “ఇంత వెతికినా ముత్యం కనిపించకపోతే నిజంగానే ఉందా?” అని అది అనుమానం పడింది. అయినా ప్రయత్నం మాత్రం ఆపలేదు.
ఒక సాయంత్రం అదే ముని మళ్లీ చెరువు దగ్గరకు వచ్చాడు. ముత్యంకప్ప వెంటనే ఆయన దగ్గరకు వెళ్లి “స్వామీ! నేను చాలా రోజులుగా ఈ చెరువంతా వెతికాను. చేపలను, తాబేళ్లను కూడా అడిగాను. కానీ ఆ ముత్యం ఎక్కడా కనిపించలేదు” అని కొంచెం బాధగా చెప్పింది. ముని ప్రేమగా కప్పను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. “బిడ్డా, ఆ ముత్యం నీ చెరువులో లేదు. అది నీలోనే ఉంది” అని చెప్పాడు. కప్ప ఆశ్చర్యపోయి “అది ఎలా స్వామీ?” అని అడిగింది. ముని మెల్లగా వివరించాడు. “నువ్వు అందరితో మంచిగా ఉంటావు, ఎవరికైనా కష్టం వచ్చినప్పుడు వెంటనే సహాయం చేస్తావు, ఓటమి వచ్చినా ప్రయత్నం ఆపవు. ఆ మంచి గుణాలే నిజమైన ముత్యాలు. నిజమైన సంపద మన హృదయంలో ఉండే మంచితనం.” ఆ మాటలు విన్న వెంటనే ముత్యంకప్పకు అన్నీ అర్థమయ్యాయి. అది చాలా ఆనందంగా మారింది. అప్పటి నుంచి అది చెరువులో ఉన్న ప్రతి జీవికి సహాయం చేస్తూ, అందరిని సంతోషపరుస్తూ జీవించింది. కొద్దికాలంలోనే చెరువులోని జంతువులందరూ ముత్యంకప్పను మరింత ప్రేమించసాగారు. ఎందుకంటే వారు అర్థం చేసుకున్నారు—అది సాధారణ కప్ప కాదు, మంచితనం అనే నిజమైన ముత్యాన్ని తన హృదయంలో దాచుకున్న గొప్ప స్నేహితుడు.
నీతి: మనిషికి లేదా ఏ జీవికి ఉన్న గొప్ప సంపద ధనం కాదు, హృదయంలో ఉన్న మంచితనం. అదే నిజమైన ముత్యం.
See Also plz click on this: mohame-mokshaniki-addukatta-moral-story
మరిన్ని ఇటువంటి కథల కోసం తెలుగు రీడర్స్ నీతి కథలు ను చూడండి.
