ఒకప్పుడు సముద్రతీరానికి దగ్గరగా ఉన్న ఒక చిన్న గ్రామంలో వెను అనే మత్స్యకారుడు ఉండేవాడు. అతను చాలా కష్టపడేవాడు. ప్రతిరోజూ పొద్దున్నే లేచి పడవను సముద్రంలోకి తోసుకుంటూ, గాలాలు వేసి చేపలు పట్టే పని చేసేవాడు. కానీ వెనుకు ఒక పెద్ద బలహీనత ఉండేది – అతని దురాశ.
వెను జీవితాన్ని మెరుగుపర్చుకోవాలన్న ఆశతో రోజూ వలలు వేసేవాడు. కానీ ఏవో అధ్బుతాలు జరిగితేనే తన జీవితంలో సంతోషం వస్తుందని నమ్మేవాడు.
ఒక రోజు, ఎప్పటిలానే సముద్రంలో పడవలో బయలుదేరిన వెను, ఆ రోజంతా వలలు వేసినా ఒక్కటంటే ఒక్కటి కూడా దొరకలేదు. సాయంత్రం సమయానికి సముద్రం పై సూర్యుడు వెళ్తూ ఉండగా, అతని వలలో ఒక బంగారు రంగు, మెరిసే చేప చిక్కింది. అది సాధారణ చేప కాదు –
అది మాట్లాడగలిగే మాయాజాల చేప!
ఆ చేప మృదువుగా మాటలాడింది:
“ఓ మత్స్యకారుడా, నన్ను వదిలిపెట్టు. నేను మాయాజాల చేపను. నన్ను విడిచిపెట్టినట్లయితే, నీకు మూడు కోరికలను నెరవేర్చగలను. కానీ, జాగ్రత్తగా కోరుకో… ప్రతి కోరికకి మూల్యం ఉంటుంది!”
వెను ఆశ్చర్యంతో నవ్వేశాడు. “ఇది నా అదృష్టం!” అని అనుకుంటూ తొలి కోరిక కోరాడు:
“నన్ను ప్రపంచంలో అతి ధనవంతుడిగా మార్చి వేయి!”
ఒక క్షణంలోనే అతని పడవ, వలలు మాయమైపోయాయి. ఆయన ఒక బంగారు మందిరంలో, వజ్రాల మధ్య నిద్రలేచాడు. సేవకులు, బంగారు వస్త్రాలు, వందలాది కోట్లు—అన్ని అతనివే!
కాని…వెను మనసు మాత్రం ఖాళీగా ఉండిపోయింది. ధనం ఉంది, కానీ శాంతి లేదు. “ఇంతకంటే ఎక్కువ కావాలి!” అనే తపన వచ్చింది.
ఇప్పుడు అతను రెండవ కోరిక కోరాడు:
“నన్ను ప్రపంచంలో అత్యంత శక్తివంతుడిగా మార్చు.”
తక్షణమే, వెను రాజుగా మారిపోయాడు. సైనికులు, పరిచారకులు, ఆయుధాలు, తన చేతిలో దేశాన్ని నడిపించే శక్తి ఉంది. అయినా అతని మనసు ప్రశాంతంగా లేదు. ఇక చివరిగా, అతను మూడవ కోరికను కోరాడు:
“నన్ను సమస్త ప్రపంచాన్ని పరిపాలించే సర్వస్వామిగా మార్చు!”
ఇప్పుడు అతను రాజ్యం మాత్రమే కాదు, అన్ని భూముల మీద నియంత్రణ కలిగిన మహాశక్తిమంతుడు. కానీ, ఈ స్థాయిలోకి వచ్చాక అతనికి నిజమైన సంతోషం ఏమిటో తెలియలేదు. ఏది తినినా రుచి లేదు, ఏదీ చూడగలిగినా ఆనందం లేదు. అంతగా కోరికలు కోరిన అతనికి ఏది స్వంతమైనదీ లేదు.
అతను చివరికి మాయాజాల చేపను వెతికి మరలా సముద్రం దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అది తిరిగి అతనికి కనిపించింది. వెను వినయంగా అన్నాడు:
“దయచేసి, నా తప్పులను సరిచేయి. నన్ను తిరిగి నా పాత జీవితంలోకి తీసుకెళ్ళు. ఇప్పుడు నాకు నిజమైన విలువలు అర్థమయ్యాయి. ధనం, శక్తి, ఏమీ అవసరం లేదు. నాకొక ప్రశాంత జీవితం కావాలి.”
మాయా చేప చిరునవ్వుతో అంది:
“నీవు నేర్చుకోవలసిన పాఠం నేర్చుకున్నావు. ప్రతి కోరికకు మూల్యం ఉంటుంది. నిజమైన ఆనందం బయట కాదు, మన లోపలే ఉంటుంది.”
చివరగా…వెను తిరిగి తన చిన్న గ్రామానికి, చిన్న పడవకు, చిన్న జీవితానికి చేరుకున్నాడు. కానీ ఈసారి అతని మనసు పూర్తిగా నిండిపోయింది. అతని ముఖంలో చిరునవ్వు ఉంది, మనసులో ప్రశాంతాత ఉంది. అతను ఇప్పుడు తన కష్టం మీద వచ్చిన సంపాదనతో గర్వించాడు. అతనికి తెలిసిపోయింది – జీవితం ధనంతో కాదు, సంతృప్తితో విలువ కలిగేది అని.
పాఠం:
“అత్యాశ మనిషిని శక్తివంతుడిని చేస్తుంది కానీ సంతోషవంతుడిని కాదు.”
“సంతృప్తితో జీవించడం ద్వారా మనం నిజమైన సంపదను పొందగలుగుతాం.”
మరిన్ని ఇటువంటి కథల కోసం తెలుగు రీడర్స్ నీతి కథలను చూడండి.
