Table of Contents
కోహినూర్ వజ్రం: పుట్టుక మరియు పౌరాణిక గాథలు
కోహినూర్ వజ్రం ప్రపంచంలోనే అత్యంత ఆకర్షణీయమైన మరియు వివాదాస్పదమైన రత్నాలలో ఒకటిగా నిలిచింది. ఈ వజ్రం యొక్క పుట్టుక గురించి అనేక కథలు ప్రచారంలో ఉన్నాయి. ఒక కథనం ప్రకారం, ఇది సుమారు 5000 ఏళ్ల క్రితం నాటిదని, జాంబవంతుడు దీనిని శ్రీకృష్ణుడికి ఇచ్చాడని చెబుతారు. మహాభారత కాలంలో దీనిని శమంతకమణి అని పిలిచేవారని ఒక బలమైన నమ్మకం ఉంది. మరొక కథనం ప్రకారం, ఇది 3200 ఏళ్ల క్రితం ఒక నదిలో లభించిందని కొందరు భావిస్తారు. ఏది ఏమైనప్పటికీ, ఈ వజ్రం ఎక్కడ, ఎప్పుడు సరిగ్గా పుట్టిందనే విషయంలో ఇప్పటికీ ఒక ఖచ్చితమైన చారిత్రక ఆధారం లేదు. ప్రారంభంలో ఈ వజ్రం దాదాపు 793 క్యారెట్ల బరువుతో ప్రపంచంలోనే అతిపెద్ద వజ్రంగా ఉండేది.
ఆంధ్రప్రదేశ్ గడ్డపై, కొల్లూరు గనుల్లో లభ్యత:
చారిత్రక ఆధారాల ప్రకారం, కోహినూర్ వజ్రం ఆంధ్రప్రదేశ్ లోని గుంటూరు జిల్లాలో, కృష్ణా నది ఒడ్డున ఉన్న కొల్లూరు గనుల్లో లభించింది. 13వ శతాబ్దంలో గోల్కొండ ప్రాంతంలోని ఈ గనుల నుంచే ఈ అద్భుతమైన వజ్రం బయటపడిందని మెజారిటీ చరిత్రకారులు ధృవీకరిస్తున్నారు. అప్పట్లో భారతదేశంలోనే ప్రపంచంలోనే మొదటిసారిగా వజ్రాలు లభించేవని, ఇక్కడి నుంచే సిల్క్ రూట్ ద్వారా ఇతర దేశాలకు ఎగుమతులు జరిగేవని సమాచారం. కొల్లూరు గనుల్లో ఒక రైతు విత్తనాలు నాటుతుండగా 25 క్యారెట్ల వజ్రం దొరకడంతో ఈ గని వెలుగులోకి వచ్చిందని, ఇక్కడ సుమారు 30 నుండి 60 వేల మంది పని చేసేవారని చరిత్ర చెబుతోంది. ఈ ప్రాంతం ప్రస్తుతం పులిచింతల ప్రాజెక్ట్ నిర్మాణంలో భాగంగా నీటి అడుగున మరుగున పడిపోయింది.
కాకతీయ చక్రవర్తుల కిరీటంలో కాంతిరత్నం:
కొల్లూరు గనుల్లో దొరికిన ఈ వజ్రాన్ని వెంటనే ఆ ప్రాంతాన్ని పరిపాలిస్తున్న కాకతీయ రాజులకు అప్పగించారు. కాకతీయ చక్రవర్తి దీని సౌందర్యానికి ముగ్ధుడై, వరంగల్లోని తమ కులదైవమైన భద్రకాళి అమ్మవారి ఎడమ కన్నులో ఈ వజ్రాన్ని ప్రతిష్టించారు. ఈ వజ్రం కాకతీయుల ఆధిపత్యానికి మరియు సంపదకు చిహ్నంగా మారింది. కాకతీయ సామ్రాజ్య చివరి రాజు అయిన ప్రతాపరుద్రుడి కాలం వరకు ఈ వజ్రం తెలుగు నేలపైనే ఉంది. ఆ సమయంలో ఈ వజ్రం యొక్క కీర్తి దేశమంతా వ్యాపించడంతో, దీనిని సొంతం చేసుకోవడానికి ఢిల్లీ సుల్తానుల దృష్టి ఈ ప్రాంతంపై పడింది.
ఢిల్లీ సుల్తానుల హస్తగతం మరియు మాలిక్ కాఫూర్ దండయాత్ర:
ఢిల్లీ సుల్తాన్ అల్లావుద్దీన్ ఖిల్జీ తన సామ్రాజ్యాన్ని విస్తరించే క్రమంలో దక్షిణ భారతదేశంపై కన్నేసి, తన సేనాని మాలిక్ కాఫూర్ నాయకత్వంలో కాకతీయ రాజ్యంపై దండెత్తాడు. 1310వ సంవత్సరంలో జరిగిన ఈ యుద్ధం లేదా సంధిలో భాగంగా, ప్రతాపరుద్రుడు అపారమైన సంపదతో పాటు కోహినూర్ వజ్రాన్ని కూడా మాలిక్ కాఫూర్కు అప్పగించాల్సి వచ్చింది. అప్పటి నుండి ఈ వజ్రం ఢిల్లీ సుల్తానుల సొంతమైంది. ఖిల్జీల తర్వాత తుగ్లక్ వంశస్తులు ఢిల్లీని ఆక్రమించినప్పుడు, ఈ వజ్రం వారి చేతుల్లోకి వెళ్ళింది. ఇలా ఒకరిని ఓడించి మరొకరు ఈ వజ్రాన్ని లాక్కునే రక్తాక్షరాల చరిత్ర ఇక్కడి నుంచే ప్రారంభమైంది.
మొఘల్ చక్రవర్తుల హస్తగతం మరియు బాబర్ నామాలో ప్రస్తావన:
ఢిల్లీ సుల్తానుల వద్ద ఉన్న ఈ వజ్రం, 1526లో జరిగిన మొదటి పానిపట్టు యుద్ధం తర్వాత మొఘల్ సామ్రాజ్య స్థాపకుడైన బాబర్ చేతికి చిక్కింది. బాబర్ ఇబ్రహీం లోడిని ఓడించి ఢిల్లీని ఆక్రమించుకున్నప్పుడు, లోడి మరణానంతరం ఈ వజ్రం మొఘలుల వశమైంది. బాబర్ తన ఆత్మకథ అయిన **’బాబర్ నామా’**లో ఈ వజ్రం యొక్క విశిష్టతను మరియు విలువను తొలిసారిగా లిఖితపూర్వకంగా నమోదు చేశాడు. ఈ వజ్రం ఎంత విలువైందంటే, దీనిని అమ్మితే వచ్చే సొమ్ముతో ప్రపంచం మొత్తానికి ఒక రోజంతా భోజనం పెట్టవచ్చని ఆయన పేర్కొన్నాడు. ఆ సమయంలో దీనిని ‘బాబర్ వజ్రం’ అని పిలిచేవారు. బాబర్ తర్వాత ఈ వజ్రం అతని కుమారుడు హుమాయున్ వద్దకు చేరింది.
హుమాయున్ కష్టాలు మరియు ఇరాన్ పయనం:
హుమాయున్ కాలంలో ఈ వజ్రం వల్ల కలిగిన దురదృష్టాలు ప్రారంభమయ్యాయని కొందరు నమ్ముతారు. షేర్షా సూరితో జరిగిన యుద్ధాల్లో ఓడిపోయిన హుమాయున్, తన రాజ్యాన్ని కోల్పోయి ఇరాన్ పారిపోవాల్సి వచ్చింది. అక్కడ తనకు ఆశ్రయం కల్పించిన పర్షియా రాజు షా తహ్మస్ప్కు కృతజ్ఞతగా హుమాయున్ ఈ వజ్రాన్ని బహుమతిగా ఇచ్చాడు. దీనితో కోహినూర్ మొదటిసారిగా భారతదేశ గడ్డను దాటి విదేశాలకు వెళ్ళింది. అయితే, షా తహ్మస్ప్కు వజ్రాలపై పెద్దగా ఆసక్తి లేకపోవడంతో, ఆయన దీనిని తన స్నేహితుడైన అహ్మద్ నగర్ రాజు నిజాం షాకు తిరిగి కానుకగా ఇచ్చాడు. అలా ఈ వజ్రం మళ్ళీ దక్కన్ ప్రాంతానికి చేరుకుని, కాలక్రమేణా గోల్కొండ కుతుబ్ షాహీల వశమైంది.
షాజహాన్ నెమలి సింహాసనం మరియు ఔరంగజేబు పొరపాటు:
1656లో గోల్కొండ ప్రధానమంత్రి మీర్ జుమ్లా, చక్రవర్తి షాజహాన్కు దగ్గరవ్వడం కోసం ఈ అద్భుతమైన వజ్రాన్ని ఆయనకు బహుమతిగా ఇచ్చాడు. కళా ప్రియుడైన షాజహాన్, తాజ్ మహల్ కంటే రెండింతలు ఎక్కువ ఖర్చుతో నిర్మించిన తన అత్యంత ప్రతిష్టాత్మకమైన నెమలి సింహాసనం (Peacock Throne) పైభాగంలో ఈ వజ్రాన్ని పొదిగించాడు. షాజహాన్ తర్వాత అతని కుమారుడు ఔరంగజేబు తండ్రిని బంధించి ఈ వజ్రాన్ని దక్కించుకున్నాడు. ఔరంగజేబు ఈ వజ్రాన్ని మరింత మెరిసేలా తీర్చిదిద్దమని వెనిస్ కు చెందిన హార్టెన్సో బోర్గియా అనే వ్యక్తికి అప్పగించగా, అతను చేసిన పొరపాటు వల్ల వజ్రం విరిగిపోయింది. దీనివల్ల 793 క్యారెట్లు ఉన్న వజ్రం కేవలం 186 క్యారెట్లకు తగ్గిపోయింది, ఇది ఔరంగజేబుకు తీవ్ర ఆగ్రహం కలిగించింది.
నాదిర్ షా దండయాత్ర మరియు ‘కోహినూర్’ నామకరణం:
మొఘల్ సామ్రాజ్యం బలహీనపడిన సమయంలో, 1739లో పర్షియా పాలకుడు నాదిర్ షా ఢిల్లీపై దండెత్తాడు. అప్పటి మొఘల్ రాజు మొహమ్మద్ షా రంగీలాను ఓడించి, నెమలి సింహాసనంతో పాటు అపారమైన సంపదను దోచుకున్నాడు. అయితే రంగీలా ఈ వజ్రాన్ని తన తలపాగాలో దాచి ఉంచాడని తెలుసుకున్న నాదిర్ షా, ఒక జిత్తులమారి పన్నాగం పన్నాడు. స్నేహానికి చిహ్నంగా తలపాగాలను మార్చుకుందామని కోరి, రంగీలా నుండి ఆ వజ్రాన్ని చేజిక్కించుకున్నాడు. ఆ వజ్రం యొక్క అద్భుతమైన కాంతిని చూసి పరవశించిన నాదిర్ షా, పర్షియన్ భాషలో ‘కోహినూర్’ (అంటే కాంతి పర్వతం – Mountain of Light) అని పిలిచాడు. అప్పటి నుండి ఈ వజ్రానికి ‘కోహినూర్’ అనే పేరు స్థిరపడిపోయింది.
నాదిర్ షా మరణం మరియు ఆఫ్ఘనిస్తాన్ ప్రస్థానం:
పర్షియా పాలకుడు నాదిర్ షా కోహినూర్ను దక్కించుకున్న కొద్ది కాలానికే అతని జీవితం తలకిందులైంది. ఈ వజ్రం వల్ల కలిగే దురదృష్టం అతన్ని కూడా వదల్లేదు. నాదిర్ షా తన చివరి రోజుల్లో తీవ్రమైన మానసిక సమస్యలకు లోనై, తన సొంత అంగరక్షకులపైనే అనుమానం పెంచుకున్నాడు. 1747లో సాలార్ ఖాన్ మరియు మొహమ్మద్ ఖాన్ అనే ఇద్దరు బాడీగార్డ్స్ రాత్రిపూట నాదిర్ షాను హత్య చేశారు. అతని మరణం తర్వాత, అతని సేనాని అయిన అహ్మద్ షా దుర్రానీ ఆ వజ్రాన్ని స్వాధీనం చేసుకుని ఆఫ్ఘనిస్తాన్కు తీసుకువెళ్ళాడు. అక్కడ ఆయన దుర్రానీ సామ్రాజ్యాన్ని స్థాపించాడు. ఈ వజ్రం సుమారు 70 ఏళ్ల పాటు ఆఫ్ఘనిస్తాన్లోనే ఉండి, అహ్మద్ షా వారసుడైన షా షూజా వద్దకు చేరింది.
మహారాజా రంజిత్ సింగ్ హస్తగతం మరియు షా షూజా ఒప్పందం:
కాలక్రమేణా ఆఫ్ఘనిస్తాన్లో రాజకీయ పరిస్థితులు మారిపోయి, షా షూజా తన రాజ్యాన్ని కోల్పోయి 1813లో తన భార్య వఫా బేగంతో కలిసి లాహోర్కు పారిపోయి వచ్చాడు. అక్కడ సిక్కు సామ్రాజ్య స్థాపకుడైన మహారాజా రంజిత్ సింగ్ వారికి ఆశ్రయం కల్పించాడు. తన భర్త ప్రాణాలను కాపాడినందుకు కృతజ్ఞతగా, వఫా బేగం ఆ కోహినూర్ వజ్రాన్ని రంజిత్ సింగ్కు బహుమతిగా ఇచ్చింది. వజ్రం యొక్క విలువ గురించి అడిగినప్పుడు, “నలుగురు బలవంతులు నాలుగు దిక్కుల్లో రాళ్లు విసిరితే ఆ మధ్యలో వచ్చే ఖాళీ ప్రదేశాన్ని బంగారంతో నింపినా ఈ వజ్రం విలువకు సరిపోదు” అని ఆమె వర్ణించింది. రంజిత్ సింగ్ ఈ వజ్రాన్ని తన భుజానికి కట్టుకుని, దీపావళి మరియు దసరా వంటి పండుగల సమయంలో గర్వంగా ప్రదర్శించేవాడు.
రంజిత్ సింగ్ చివరి కోరిక మరియు సిక్కు సామ్రాజ్య పతనం:
1839లో మహారాజా రంజిత్ సింగ్ అనారోగ్యంతో మరణించే ముందు, కోహినూర్ వజ్రాన్ని ఒడిశాలోని పూరీ జగన్నాథ ఆలయానికి దానం చేయాలని తన చివరి కోరికగా సైగలు చేశాడు. అయితే, అది రాజ్య ఆస్తి అని భావించిన అతని మంత్రులు ఆ కోరికను నెరవేర్చలేదు. రంజిత్ సింగ్ మరణం తర్వాత సిక్కు సామ్రాజ్యంలో అస్థిరత ఏర్పడింది. అతని కుమారులు వరుసగా హత్యలకు గురయ్యారు. చివరకు 5 ఏళ్ల వయసున్న దులీప్ సింగ్ రాజు అయ్యాడు. ఈ బలహీనతను ఆసరాగా చేసుకున్న బ్రిటిష్ వారు 1849లో జరిగిన రెండో ఆంగ్లో-సిక్కు యుద్ధంలో విజయం సాధించారు.
లాహోర్ ఒప్పందం మరియు బ్రిటిష్ వారి వశం:
యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత, 11 ఏళ్ల బాలుడైన దులీప్ సింగ్తో బ్రిటిష్ వారు ‘లాహోర్ ఒప్పందం’ (Treaty of Lahore) పై బలవంతంగా సంతకం చేయించారు. ఈ ఒప్పందం ప్రకారం, కోహినూర్ వజ్రాన్ని ఇంగ్లాండ్ రాణికి అప్పగించాల్సి వచ్చింది. అప్పటి గవర్నర్ జనరల్ లార్డ్ డల్హౌసీ స్వయంగా లాహోర్ కోటకు వెళ్లి వజ్రాన్ని స్వాధీనం చేసుకున్నాడు. 1850 ఏప్రిల్ 6న అత్యంత రహస్యంగా ఒక ఓడ ద్వారా ఈ వజ్రాన్ని బ్రిటన్ పంపించారు. ఆ ఓడ ప్రయాణంలో కూడా కలరా వ్యాపించడం మరియు తుఫానులు రావడం వంటి అనేక అడ్డంకులు ఎదురయ్యాయి, ఇది ఆ వజ్రంపై ఉన్న శాపానికి సంకేతమని కొందరు నమ్ముతారు. చివరికి 1850 జూలైలో ఈ వజ్రం విక్టోరియా రాణి చేతికి చేరింది.
లండన్ ప్రదర్శన మరియు విమర్శలు:
బ్రిటన్ చేరుకున్న తర్వాత, 1851లో లండన్లోని ‘క్రిస్టల్ ప్యాలెస్’లో నిర్వహించిన గొప్ప ప్రదర్శనలో కోహినూర్ వజ్రాన్ని ప్రజల సందర్శనార్థం ఉంచారు. వేలాది మంది ప్రజలు ఈ ప్రపంచ ప్రఖ్యాత వజ్రాన్ని చూడటానికి తరలివచ్చారు, కానీ దానిని చూసిన తర్వాత చాలా మంది నిరాశకు గురయ్యారు. ఆ సమయంలో ఆ వజ్రం మెరుపు తక్కువగా ఉండటం వల్ల అది సాధారణ గాజు ముక్కలా కనిపిస్తోందని విమర్శలు వచ్చాయి. ఒక బ్రిటిష్ మ్యాగజైన్ అయితే దీనిని ‘కాంతి పర్వతం’ అని కాకుండా ‘చీకటి పర్వతం’ (Mountain of Darkness) అని ఎగతాళి చేస్తూ వ్యాసాలు రాసింది. ఈ ప్రతికూల స్పందన విక్టోరియా రాణిని మరియు ఆమె భర్త ప్రిన్స్ ఆల్బర్ట్ను తీవ్రంగా బాధించింది.
వజ్రం రూపురేఖల మార్పు – మెరుగులు దిద్దడం:
ప్రజల విమర్శలను దృష్టిలో ఉంచుకుని, వజ్రం మరింత ఆకర్షణీయంగా మెరిసేలా చేయాలని ప్రిన్స్ ఆల్బర్ట్ నిర్ణయించుకున్నారు. దీని కోసం 1852లో డచ్ దేశానికి చెందిన ప్రముఖ వజ్రాల నిపుణుడు కాంటోర్ సాయంతో వజ్రానికి మెరుగులు దిద్దించారు. సుమారు 38 రోజుల పాటు జరిగిన ఈ ప్రక్రియలో యూరోపియన్ పద్ధతిలో వజ్రాన్ని కత్తిరించారు. దీనివల్ల వజ్రం యొక్క కాంతి పెరిగినప్పటికీ, దాని బరువు భారీగా తగ్గిపోయింది. బ్రిటిష్ వారు తీసుకున్నప్పుడు సుమారు 186 క్యారెట్లు ఉన్న ఈ వజ్రం, మెరుగులు దిద్దిన తర్వాత కేవలం 105.6 క్యారెట్లకు తగ్గిపోయింది. అంటే దాని అసలు బరువులో దాదాపు 42 శాతం కోల్పోయింది.
శాపం మరియు బ్రిటన్ రాణుల కిరీటంలో స్థానం:
కోహినూర్ వజ్రం యొక్క చరిత్రను పరిశీలించిన బ్రిటిష్ వారు, దీనిని ధరించిన పురుష రాజులందరూ తమ రాజ్యాన్ని లేదా ప్రాణాలను కోల్పోయారని గ్రహించారు. హిందూ గ్రంథాల ప్రకారం, ఈ వజ్రం దేవుళ్లకు లేదా మహిళలకు మాత్రమే శుభప్రదమని, పురుషులు దీనిని ధరిస్తే కీడు జరుగుతుందనే నమ్మకం బలపడింది. అందుకే విక్టోరియా రాణి తన వీలునామాలో, ఈ వజ్రాన్ని భవిష్యత్తులో కేవలం బ్రిటన్ రాణులు మాత్రమే ధరించాలని స్పష్టంగా రాశారు. ఆ తర్వాత ఈ వజ్రాన్ని క్వీన్ అలెగ్జాండ్రా (1902), క్వీన్ మేరీ (1911) మరియు క్వీన్ ఎలిజబెత్ (1937) కిరీటాల్లో పొదిగారు. ప్రస్తుతం ఈ కోహినూర్ వజ్రం లండన్ టవర్లోని ‘బ్రిటిష్ క్రౌన్ జ్యువెల్స్’లో భాగంగా భద్రపరచబడి ఉంది.
వజ్రపు శాపం మరియు రాణులకే పరిమితమైన ఆభరణం:
బ్రిటిష్ రాజకుటుంబం కోహినూర్ వజ్రం యొక్క చరిత్రను లోతుగా పరిశీలించినప్పుడు, దానిని ధరించిన పురుష రాజులందరూ అనేక కష్టాలను ఎదుర్కొన్నారని లేదా వారి సామ్రాజ్యాలు పతనమయ్యాయని గ్రహించారు. హిందూ పురాణాల ప్రకారం, ఈ వజ్రాన్ని కేవలం దేవుళ్ళు లేదా మహిళలు మాత్రమే ఎటువంటి హాని లేకుండా ధరించగలరని, పురుషులు దీనిని ధరిస్తే శాపం తగులుతుందని ఒక బలమైన నమ్మకం ఉంది. ఈ నేపథ్యంలోనే, విక్టోరియా రాణి తన వీలునామాలో ఈ వజ్రాన్ని భవిష్యత్తులో కేవలం బ్రిటన్ రాణులు మాత్రమే ధరించాలని స్పష్టంగా పేర్కొన్నారు. ఆమె తర్వాత క్వీన్ అలెగ్జాండ్రా (1902), క్వీన్ మేరీ (1911), మరియు క్వీన్ ఎలిజబెత్ (1937) తమ పట్టాభిషేక సమయాల్లో ఈ వజ్రాన్ని తమ కిరీటాల్లో ధరించారు. ఇటీవల క్వీన్ ఎలిజబెత్ మరణం తర్వాత జరిగిన కింగ్ చార్లెస్ పట్టాభిషేకంలో, ఆయన భార్య క్వీన్ కెమిల్లా వివాదాల కారణంగా ఈ వజ్రం ఉన్న కిరీటాన్ని ధరించకూడదని నిర్ణయించుకున్నారు.
స్వాతంత్ర్యానంతర వాదనలు మరియు తిరిగి తెచ్చే ప్రయత్నాలు:
1947లో భారతదేశానికి స్వాతంత్ర్యం వచ్చినప్పటి నుండి, కోహినూర్ వజ్రాన్ని తిరిగి దేశానికి తీసుకురావాలనే డిమాండ్ బలంగా వినిపిస్తోంది. భారత ప్రభుత్వం 1947లో మొదటిసారిగా, ఆ తర్వాత 1953లో అధికారికంగా బ్రిటన్ ప్రభుత్వానికి విజ్ఞప్తి చేసింది. కేవలం భారతదేశమే కాకుండా, పాకిస్తాన్, ఆఫ్ఘనిస్తాన్ మరియు ఇరాన్ దేశాలు కూడా ఈ వజ్రం తమదేనని వాదిస్తున్నాయి. పాకిస్తాన్ తమ భూభాగమైన లాహోర్ నుండి దీనిని తీసుకున్నారని వాదిస్తుండగా, ఇరాన్ మరియు ఆఫ్ఘనిస్తాన్ తమ దేశ పాలకుల వద్ద ఈ వజ్రం కొంతకాలం ఉందని గుర్తు చేస్తున్నాయి. 2000 సంవత్సరంలో భారత పార్లమెంటు సభ్యులు ఒక సంతకాల పత్రాన్ని కూడా బ్రిటన్ ప్రభుత్వానికి పంపి తమ నిరసనను వ్యక్తం చేశారు.
బ్రిటిష్ ప్రభుత్వ మొండివైఖరి మరియు చట్టపరమైన చిక్కులు:
భారతదేశం చేస్తున్న విజ్ఞప్తులపై బ్రిటన్ ప్రభుత్వం ప్రతిసారి ప్రతికూలంగానే స్పందిస్తోంది. కోహినూర్ వజ్రం గత 150 ఏళ్లుగా తమ వారసత్వ సంపదలో భాగమైందని, దానిని తిరిగి ఇచ్చే ప్రసక్తే లేదని బ్రిటన్ స్పష్టం చేస్తోంది. 2016లో ఒక స్వచ్ఛంద సంస్థ భారత సుప్రీం కోర్టులో పిటిషన్ దాఖలు చేసినప్పుడు, అప్పటి సొలిసిటర్ జనరల్ రంజిత్ కుమార్ కీలక వ్యాఖ్యలు చేశారు. బ్రిటిష్ వారు కోహినూర్ వజ్రాన్ని దొంగిలించలేదని, 1849 నాటి లాహోర్ ఒప్పందం ప్రకారం మహారాజా దులీప్ సింగ్ దీనిని స్వచ్ఛందంగా లేదా ఒక సంధిలో భాగంగా వారికి అప్పగించారని ఆయన వాదించారు. ఈ సమాచారం ఆధారంగా కోహినూర్ వజ్రం దొంగిలించబడలేదని పేర్కొంటూ సుప్రీం కోర్ట్ ఆ వాదనను కొట్టేసింది.
ప్రస్తుత స్థితి – టవర్ ఆఫ్ లండన్లో నిక్షిప్తం:
ప్రస్తుతం ఈ అరుదైన కోహినూర్ వజ్రం లండన్ టవర్లోని ‘క్వీన్ మదర్’ కిరీటంలో భాగంగా భద్రపరచబడి ఉంది. ప్రపంచం నలుమూలల నుండి వచ్చే పర్యాటకులు ఈ వజ్రాన్ని చూసేందుకు ఆసక్తి చూపిస్తారు. 105.6 క్యారెట్ల బరువుతో ఓవెల్ ఆకారంలో మెరుస్తున్న ఈ వజ్రం, నేడు బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాదానికి ఒక చిహ్నంగా నిలిచిపోయింది. భారతదేశం మరియు ఇతర దేశాలు ఇప్పటికీ తమ ప్రయత్నాలు కొనసాగిస్తున్నప్పటికీ, దౌత్యపరమైన కారణాల వల్ల ఈ వజ్రం ప్రస్తుతానికి బ్రిటిష్ రాయల్ ఫ్యామిలీ ఆస్తిగానే కొనసాగుతోంది.
ప్రస్తుత స్థితి మరియు టవర్ ఆఫ్ లండన్ ప్రదర్శన:
నేడు కోహినూర్ వజ్రం కేవలం ఒక ఆభరణం మాత్రమే కాదు, అది శక్తి, సంపద మరియు రాజకీయ ఆధిపత్యానికి ఒక గొప్ప చిహ్నంగా నిలిచింది. ప్రస్తుతం ఈ వజ్రం లండన్ టవర్లోని ‘జ్యువెల్ హౌస్’లో బ్రిటిష్ రాజకుటుంబానికి చెందిన ఇతర అమూల్యమైన ఆభరణాలతో పాటు అత్యంత భద్రత మధ్య భద్రపరచబడి ఉంది. ‘క్వీన్ మదర్’ కిరీటంలో మధ్యలో పొదగబడి ఉన్న ఈ వజ్రాన్ని చూసేందుకు ప్రపంచం నలుమూలల నుండి ప్రతి ఏటా లక్షలాది మంది పర్యాటకులు తరలివస్తుంటారు. ఆంధ్రప్రదేశ్ గడ్డపై పుట్టిన ఈ వజ్రం, నేడు బ్రిటిష్ సామ్రాజ్యవాదానికి ఒక సజీవ సాక్ష్యంగా లండన్ గోపురంలో నిక్షిప్తమై ఉంది.
వెలకట్టలేని ఆర్థిక విలువ మరియు అంచనాలు:
కోహినూర్ వజ్రం యొక్క ఖచ్చితమైన విలువను లెక్కించడం అసాధ్యం, ఎందుకంటే చరిత్రలో ఇది ఎప్పుడూ ఒక వస్తువులా అమ్మబడలేదు లేదా కొనబడలేదు; ఇది కేవలం యుద్ధాల ద్వారా గెలవబడింది లేదా బహుమతిగా ఇవ్వబడింది. అయితే, ఆధునిక వజ్రాల నిపుణుల అంచనా ప్రకారం, 105.6 క్యారెట్ల (21.12 గ్రాములు) బరువు కలిగిన ఈ ‘డి గ్రేడ్’ కలర్లెస్ వజ్రం విలువ కేవలం దాని భౌతిక స్థితిని బట్టి చూస్తే సుమారు 1,250 కోట్ల నుండి 3,600 కోట్ల రూపాయల వరకు ఉండవచ్చు. కానీ దీని వెనుక ఉన్న 800 ఏళ్ల సుదీర్ఘ చరిత్ర మరియు వివిధ సామ్రాజ్యాలతో దీనికి ఉన్న సంబంధాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకుంటే, దీని విలువ ఒక బిలియన్ డాలర్లు (సుమారు 8,300 కోట్ల రూపాయలు) లేదా అంతకంటే ఎక్కువే ఉంటుందని విశ్లేషకులు భావిస్తున్నారు. మొఘల్ చక్రవర్తి బాబర్ చెప్పినట్లుగా, దీని విలువ ప్రపంచం మొత్తానికి ఒక రోజంతా భోజనం పెట్టగలిగేంత అపారమైనది.
అంతర్జాతీయ వివాదాలు మరియు ఇతర దేశాల వాదనలు:
కోహినూర్ వజ్రం తిరిగి తమకు కావాలని కేవలం భారతదేశం మాత్రమే కాకుండా, మరికొన్ని దేశాలు కూడా బ్రిటిష్ ప్రభుత్వాన్ని డిమాండ్ చేస్తున్నాయి. పాకిస్తాన్ తమ దేశంలోని లాహోర్ నుండి ఈ వజ్రాన్ని బ్రిటిష్ వారు తీసుకున్నారని, కాబట్టి దానిపై తమకే హక్కు ఉందని వాదిస్తోంది. అఫ్ఘానిస్తాన్ తమ పూర్వ పాలకులు అహ్మద్ షా దుర్రానీ మరియు షా షూజాల వద్ద ఈ వజ్రం దశాబ్దాల పాటు ఉందని గుర్తు చేస్తూ తమ వాదనను వినిపిస్తోంది. అటు ఇరాన్ కూడా నాదిర్ షా వారసత్వంగా ఈ వజ్రం తమకే చెందుతుందని పేర్కొంటోంది. అయితే, బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం మాత్రం ఈ వజ్రం గత 150 ఏళ్లకు పైగా తమ వారసత్వ సంపదలో భాగమైపోయిందని, దీనిని తిరిగి ఇచ్చే విషయంలో రాజీ పడే ప్రసక్తే లేదని (Non-negotiable) స్పష్టం చేస్తూ వస్తోంది.
చారిత్రక చిహ్నం:
కోహినూర్ వజ్రం కాకతీయుల నుండి మొఘలుల వరకు, పర్షియన్ల నుండి సిక్కుల వరకు మరియు చివరికి బ్రిటిష్ రాణుల వరకు అనేక చేతులు మారింది. ఇది సామ్రాజ్యాల అభ్యుదయాన్ని మరియు వాటి పతనాన్ని కళ్లారా చూసిన ఒక మౌన సాక్షి. ఇటీవల క్వీన్ ఎలిజబెత్ మరణం తర్వాత, దౌత్యపరమైన వివాదాలు మరియు ప్రజా నిరసనల కారణంగా కింగ్ చార్లెస్ భార్య క్వీన్ కెమిల్లా తన పట్టాభిషేక సమయంలో ఈ వజ్రం ఉన్న కిరీటాన్ని ధరించకూడదని నిర్ణయించుకోవడం ఒక విశేషం. ఒకప్పుడు భారతదేశ కీర్తిని పెంచిన ఈ కాంతిరత్నం, మళ్ళీ ఏదో ఒక రోజు స్వదేశానికి తిరిగి రావాలనే కోరిక ప్రతి భారతీయుడి హృదయంలో ఒక నిరంతర జ్యోతిలా వెలుగుతూనే ఉంది. ఈ రక్తాక్షరాల చరిత్ర భవిష్యత్తులో ఇంకెన్ని మలుపులు తిరుగుతుందో కాలమే నిర్ణయించాలి.
See Also plz click on this: unknown secrets of congo rainforest
మరిన్ని ఇటువంటి వాటి కోసం తెలుగు రీడర్స్ ఫ్యాక్ట్స్ ను చూడండి.
